მორჩილება მეტწილად მორჩილის არჩევანია,მონობა-არა. აქ წინააღმდეგობებით აღსავსე ცხოვრებაზეა საუბარი, როცა ადამიანს ,იმის მიუხედავად რომ საფრენად და საფარფატოდაა მოვლენილი, უწევს მორჩილება და თამაში.

მორჩილების და მონურობის კაბაჩაცმულს, ვერანაირი ფრთა ვერ გიშველის -
ვერცა სიგიჟის და ვერცა ავი თვალისაგან დასაცავი - შავი გიშერის....

წარმატებები ფლორენცია.
+++

მადლობა ანა, თბილი სიტყვები დიდი მოტივია ცხოვრების გაგრძელების და ფრთების , თუნდაც ხალათის შიგნით აფართხალების. ვინ იცის, იქნებ, როგორც ნიკიმ თქვა, ამდენ ფართხალში ეს მორჩილების ტანისამოსიც გავარღვიოთ და გავფრინდეთ :)

" მე მარტოობის პერანგს დილით სათუთად ვუვლი" ამაზე გამახსენდა, ერთი მონაკვეთი "სარდაფის ცოლებიდან".
"ადგნენ ქალები,
ხალათებში დამალეს ფრთები.
თვალები ღილის შესაკრავში
გამოაძვრინეს...")
ამით ის გამიხარდა, რომ ეს წარმოსახვა, ნამდვილია)
საინტერესოდ წერს, ფლორენცია<3

რაღაც დამაკლდა. მხატვრულობა უფრო

დიახ

ცხოვრების ბეჭედს ვერ ვშლი და ვერც დაღს დასმულს ტანზე _ ასე?

მეორე ხაზში ერთი მარცვალი აკლია. "ვერ ვშლი"-ს მერე "და" რომ ჩაამატოთ გასწორდებოდა

პატარა კაცუნას, ჩარლი ჩაპლინის, საოცრად სევდიანი ღიმილი ..- ბატონო?ვისიო ქ-ნ მზია?

მუხა, თბილო, ყურადღებიანო და საყვარელო ადამიანო, მოგიკითხე დიდი სიყვარულით :)

ფლორენცია რაა ეს, რას გავს ეს საქციელი,  რატომ წაგიშლია ნაწერები,  რამდენი კარგი  იდო,  ახლა  შევამჩნიე,  ახლავე  აღადგინე  აუცილებლად.

მადლობა მუხა :) ეს პატარა ლექსია ბევრ ქალზე :)

მორჩილების კაბა არა ცუდი,  მთავარია  დოზა. 
წამალი  სამკურნალოა, მაგრამ    ზედმეტი დოზა  საწამლავია.(დააკვირდით  მედიცინის სიმბოლოს)

თუ ხშირად აამოძრავებთ სიგიჟის ფრთებს, თუნდაც მორჩილების კაბის ქვეშ, ადრე თუ გვიან დაიხევა მორჩილების კაბა და
სიგიჟის ფრთები ბოლომდე გაიშლება  :)

კი, ძალიან რთულია როცა მორჩილების კაბა გაცვია, გაშალო სიგიჟის ფრთები, მაგრამ ვინაიდან სიგიჟის ფრთების ერთ ადგილას გაჩერება და გახევება რთულია, მით უფრო მტკივნეულია ამის ატანა ამ მდგომარეობაში :)

მორჩილების კაბას თუ არ გაიხდი, სიგიჟის ფრთების გაშლა გაგიჭირდება

სევდიანია  :)

ორივე ჩემი ბავშვობის უსაყვარლესი მსახიობები არიან

ამ ფრაზამ „ ... ღიმილს ვაცხებ სევდიან სახეს“ და სათაურმა „პატარა“–მ გამახსენა პატარა  ქალის, ჯულიეტა მაზინას, სევდიანი ღიმილი „კაბირიას ღამეების“ ბოლო კადრებში. პატარა კაცუნას, ჩარლი ჩაპლინის, საოცრად სევდიანი ღიმილი ...