არ დაილია ამ ქვეყნად, "იმის და ამის" კაცები...
თუმცა, ჩამოფქვა წისქვილმა,"წვრილთვალა" დარჩა საცერი...
ვერ წავაკითხე,(ისურვა?)თეთრზედ შავ მელნით ნაწერი...
ვერ გაძღა,მუცლის გვრემა აქვს...მადლის და ცოდვის "აღმწერი"...
რომ კითხო,-მოეკითხება! ბედი,იღბალი მოკვდავის!
გეტყვის:-ცოდვისგან ვიწვები! დაწყევლილ იყოს "მბორკავი"...
სულში კი ვეღარ ეტევა,-ცრემლი და დარდი მბორგავი!
მართლის თქმის პრინციპისათვის? თუ მტყუანი ვარ მომკალით...
ქვეყანამ იცის,პირველი,რომელი ხდება გემიდან!
ვინც ძუძუს წოვდა მარჩენალს...ისღა უმუხთლებს,ჰერიდა!
სკუპ და თბილ ბუჯერ- ნაცვალი,-მარილს დააყრის იარებს,
იტყვის,-ბედშავმა! რა ტანჯვა,რა ცეცხლი გამოვიარე...
"იმის კაცობას" ახსენებ? "ამის კაცობას" წასძახებ?
ახლა,ახალი პატრონი,ლაგამად გიქცევს არტახებს...
-ვინ მიგდიხარო? დაგჩხავლებს..შენიც მე ვარო ბატონი!
თუნდაც მშიერი მომკვდარხარ,ან და მოგსტ...ია პატრონი!
მგონი მოდაა,ხშირ-ხშირად დედის "მკითხველის"გამოცვლა...
არ სჭირვებია გუებას,თავზედ "რეზინის" წამოცმა!
მთავარი არი,-"იმ კაცთან".ახუთიანო გამოცდა...
თან დროზედ უნდა გათვალო,დროზედ! მისვლა და წამოსვლა...
ვერ შევძელ რიგში ჩადგომა,მიშვერა ერთი ალაგის...
ვერ შევძელ,მეთქი, "საზამთროდ" მეც რომ მქონოდა მარაგი-
საფქვავად...ეგებ მსხვილთვალა, დამირჩებოდა საცერი...
რომ მწყალობელად მქცეოდა მართალი კაცის დამქცევი...
თუმცა,ვამაყობ,ბედშავი!რომ არც მიწის ვარ,არც ცისა!
ვერ შეძლო გარემოებამ გადავექციე "ნარცისად"...
მივალ,მივყვები შარაგზას,სისხლნაზავ ოფლით გათელილს!
ჩემი კაცობით მინთია,საკმეველი და სანთელი!...