გარეთ ქარია ფიქრებს დატორავს,
მსუბუქი წვიმა სარკმელს ასველებს,
მე ძველ კაფეში ისევ მარტო ვარ,
შენ კი ამაოდ ვიღაცას ელი.

ყველაფერს ვამჩნევ მე ახლა სხვა ვარ,
ვხვდები შენს ფიქრებს მეხად გავარდნილს,
მოლოდინში კვლავ გაცივდა ყავა,
თანდათან უფრო გემჩნევა დარდი.

ვუმზერ კედელზე ფერმკრთალ სურათებს,
დახატულ თვალზე მოწოლილ კურცხალს,
გვერდით მოხუცი მიმზერს სულმნათი,
პატარა ბავშვი რაღაც წიგნს ფურცლავს.

ოთახის ბოლოს დგას როიალი,
მიტოვებული, მტვრის ფენით ვადგენ,
მთელი სამყარო რომ მოიარო,
ამაზე მყუდროს ვერ ნახავ ადგილს.

დაწერა მინდა არ მაქვს სათქმელი,
კალამს თითებში თავბრუს დავახვევ,
ცრემლად იღვრება თითქოს სარკმელი,
რა ლამაზი ხარ ღმერთმა დალახვროს.

სჯობდა რომ თავი არ გამერიყა,
მე ვხედავ შენში რაღაც მსგავსებას
და მაინც ჩემზე ბედნიერი ხარ,
ვიღაცას ელი გეძვირფასება.

გერევა ცრემლი გრძნობათა მხევალს,
გინდა ტკივილი ვიღაცას ანდო,
უკან მოვიტოვ რიდს როგორც მდევარს,
ფეხზე ავდექი, მოვდივარ... ამ დროს...

გარეთ ქარია ფიქრებს დატორავს,
გამახსენდება ღიმილით ის დღე,
მე ძველ კაფეში ისევ მარტო ვარ,
შენ ნაგვიანევ ნახევარს მისდევ.

დანტე დარდიანი      16/01/2020