რამდენი რამე უნდა გცოდნოდა,
სანამ ნათითარ ადგილებზე დაიხვევდი იმ სიმწრით ბაწარს,
რომელმაც იქნებ მოგიშუშა კიდეც უნარი
- თეატრალური სითამამის;
კანაფის წვერით გაგიმყარა  უმოძრაობა
და ნესტიანი გვირაბისკენ ისე გაგიძღვა,
როგორც დეპოსკენ ელმავალი ჟანგიან ვაგონს.
ან ცოდნასავით რა სიმძიმე უნდა გქონოდა,
სათადარიგო დღეებიდან გადმოგეტმასნა
- განზე გადგომის აყალ-მაყალი,
კარჩაკეტილის მოუსვენრობა,
გზადაკარგულის ყველა ამბავი
და ცხოვრებასთან მარათონში  ისე ჩაგაბა,
როგორც მარხილში სიცივისგან დამფრთხალი ძაღლი,
რომლის გაქცევაც  მოყინული ტბების ზედაპირს,
ვინმეს მშრალად თუ გადაატარებს - სავალალოა.
თუ არცოდნაზე უფრო მეტი უნდა გეზრუნა,
გებრუნებინა პირიც იმ ქვისკენ,
რომელიც სადღაც აუცილებლად
წამოგეწევა
და გადარჩენის შესაძლებლობას ისე მოგისპობს,
როგორც სიმართლეს - ბერწი კანონი.