მზე ჩასდგომია მარცვლებში მტევანს,
ბაღიც ხეხილის სიმწიფით ხარობს.
ასე მგონია, ხან ვაშლის ხე ვარ,
ხან მიწის გულში ნაპოვნი წყარო...
ასე მგონია მე ვარ ის გლეხი,
ხელმოჩრდილვით რომ გაჰურებს ტაროსს.
ის მთაც, პროფილში ქართული კეხით,
მზესაც რომ ზიდავს მხარბეჭის გამო.
ასე მგონია, ეს მიწაც მე ვარ,
ყველა სულიერს ვაჩენ და ვმარხავ...
ბავშვობას რომ ჰგავს, ისეთი დღეა,
მზეც ჩამომჯდარა აქვე, ჩემს სახლთან!