-როგორ ხარ?
პასუხი:
მკრთალი ღიმილი, რომელსაც ალბათ მხოლოდ მე შევამჩნევდი და რომელშიც სითბოს, სიყვარულს, მცირე ირონიანარევ ტკივილსა და დაჩქმალულ საყვედურსაც ალბათ ისევ და ისევ მხოლოდ მე თუ ამოვიკითხავდი...
-ისევ მარტო ცხოვრობ?
პასუხი:
წლების ხალხმრავალი მარტოობიდან ეს  ყველაზე მსუბუქი მარტოობაა...(ისევ ისეთივე ღიმილი).
-იქნებ მოგეყვანა ვინმე და....
პასუხი:
მერე შენ?
ჩემი გაფართოებული თვალები და გაოცებული მზერა:
- მე? მე....მე  რა?
პასუხი:
ჩემს მარტოობას აწი ვეღარავინ შეავსებს და ვინმესთან ერთად მუდმივ ყოფნას  მირჩევნია, სულ იმის მოლოდინში ვიყო, რომ შენ ძალზედ იშვიათად, თუნდაც საერთო ახლობლებთან ერთად შემომივლი და დამხედავ...
მერე ხომ ესეც აღარ იქნება და ისევ ასე მიჯობს...
ცრემლები ბუდეებს გადმოცდა.
- მეგონა, გულთან ერთად ცრემლიც გაგიშრა-მეტყვი და თმებზე მზრუნველად მომეფერები.
პ.ს.არშემდგარი დიალოგი, რომელიც ზუსტად ასეთი იქნებოდა.