გარეთ წვიმაა, კაეშანს შემრთავს,
კედელზე ჩრდილი თითქოს გველია,
ფურცელთან როგორც პირველად შენთან,
სიტყვები ისევ შემომელია.

ვუყურებ სანთელს მისი ცრემლები,
ძირს ეშვებიან თავდავიწყებით,
შენს დასანახად სხვას თავს ვევლები,
წლები გადის და არ მავიწყდები.

შენ ჰგავდი კარგო ფურცელს უმანკოს,
რა ვუყო სიტყვებს, მოღალატეებს?
ჩემში პოეტი ახლაც უარგყოფს,
და მიაშურებს მუზის ფლატეებს...

გარეთ წვიმაა, ფოთლები თრთიან,
ვით გაფრენის წინ ნორჩი ჩიტები,
წვიმა ასველებს ოცნებას ფრთიანს,
ძირს ვენარცხები და ვიფიტები.

ახლა არავინ აღარ მყავს შემწე,
მივათრევ დღეებს თავგამეტებით,
გარეთ წვიმაა მე კი შენზე ვწერ,
გულზე სკდებიან წვიმის წვეთები...

დანტე დარდიანი      28/10/2018