მეწამულ მინდვრად ვკრეფდი ფიქრებს,
ქარმა წაართვა სიყვარულები საბრალო გვირილას...
გრძნობები მწვანეში მკრთალად ლივლივებს,
ემოციები გონებას წამად დაჩრდილავს...
.....
მწვერვალებს ნისლები ისევ მოუბამთ,
ღრუბლებმა წყვილებად დაიწყეს ფლირტი,
-ეფრემო,სულ წვერზე ვეწვიოთ მოუბა,
იქით გავწიოთ, სხვა მხარეს ვილტვი...
  წნევების თამაში, პირამდე სავსე და
  გამოფხიზლება!
  გამოფხიზლდება!
  ვინაც დასთესა! იგიცა იმკისო
  მნათობ ვარსკვლავებს, უკიდეგონოდ
  მივაშველოთ!
  მივაშვილოთ!
  ჩვენი ბედები, რომ ვიბადებით,
  სწორედ იმ დროდან,
  ვაგალობოთ ციდან ,,კაპელა"!
.....
ბურუსი ხიდებთან იწყებს დიალოგს,
როგორ ვერ ეშველა ევფრატს და დიაოხს...
დაწნული გზიდან გავხედავ ,,ადარას"!
,,მზევ" გელოდები! არ ვხურავ ფანჯარას...