დილა. სუსხია და ნაფაზები... თოვლი ეზოებში გაირინდა. შენ ხომ არასოდეს გაბრაზდები, მე რომ ლექსებს ვუწერ აივნიდან? თბილისს ისე სძინავს, ეღიმება... თითქოს, თოთო ბავშვი აკვანშია. ვწერ და ეს კალამი, უღიმღამო მელნის ნაკლებობამ მოაშია. ახლა სიცივეა და ის ბაბუ ნაგვის ურნაში რომ იყურება, ალბათ არ გამოვა, დაისვენებს, ქუჩის ტკივილებიც მიყუჩდება. იცი, გულებს ვუწერ ფანჯრის მინას. ჭირხლი ფანჯარაზე ახალია... შენც ხომ ამ თოვლივით მშვიდად გძინავს, მოვალ, გავიყინე, რა ხანია.
