სივრცეს შეაშრა ექო გრიგალთა
და გალობანი ზღაპრის მდელოთა.
ისევ ის მიყვარს,ვინაც მიყვარდა,
გული ნიადაგ ვისაც ელოდა.

ჩამქრალა სევდა ძველთა სიოთა
და სურნელება ტაძრის სუროთა.
ისევ ის მტკივა,ვინაც მტკიოდა,
ცხადსა და ძილში ვინაც მწყუროდა.

როგორც სამოთხის მზით და წყაროთი
და ვარსკვლავების ღვთიურ ქოროთი,
მე მოლოდინით მისით ვხარობდი
და სასწაული ერქვა მოლოდინს.

თავდავიწყების ცეცხლი ბრიალით
ყველა აღმართს და დაღმართს ეკიდა.
თოვლი ვკვალეთ და ნისლში ვიარეთ
და სიყვარული წვიმდა ზეციდან.

ტკივილის ოქრო.ხატი უცვლელი.
სინათლის ხიდი.მღვრიე მდინარე.
დღეები-სანთლის თეთრი ფურცლები
მისი მშვენებით უფრო ბრწყინავენ.

ხან გაზაფხულის ხმაა ბიბინა,
ხან-შემოდგომის ფერთა ღიღინი.
ერთმანეთისკენ როცა მივფრინავთ,
გულებში ღმერთის სიტყვა გვიღიმის.

ერთმანეთისკენ ფრენით ვმაღლდებით,
უსასრულოა სიცოცხლის გზები…
და ჩვენც მოგველის ზეცის კალთები
და მზის მახლობლად დაკეცვა ფრთების.