ბათუმი (ახლა ასე რომ ითმენს
ათას რჯულს, ათას მტერს და ნაღმერთალს)
ისე მეწვის და ისე მამშვიდებს,
როგორც ცოდვების გამხელა მღვდელთან.
აჰა, მის ფასში, ანუ  ბითუმად -
ბოლო წლებში და ბოლო ხანებში...
წვიმის კი არა, სევდის ბათუმი
ცეკვავს და მღერის ჩაიხანებში.
რაღაც გუდავს და თანაც სიყრუე
ისე ნაზად კლავს, გესლავს, ახრჩობს და...
და ეს ქალაქი ისე მიყურებს,
როგორც ვარდები სასაფლაოდან.