ადრე თუ გვიან მოვინდომებ ვილაპარაკო არის თუ არა პოეზია იმდენად მყარი, რომ მოვახერხო წარმოდგენა - ვირი პარიკით ქაფის ბუშტუკებს ტლინკებს უქნევს და იბეგრება ყველა ქმედების საპირწონედ. სადაც ბალახობს, თმენით შეხვრიპოს გასათრევი ბარხანა-ბარგი და მიაღწიოს ადგილამდე, დახვდეს ბოლო ხე, ხეზე ბოლოკი მოქანავე, როგორც ნათურა წითელ სიცილში გაწაფული, დამპალი გვერდი იცვალონ გზებმა, შევიცვალო ენა და თუ რა შედეგს კვირტივით გამოიღებს, მერე ვიღონო რამე ისეთი, რაც სიმკვრივეს ააწრიალებს და მოცულობის ერთეულზე სრული ფარდობა მასის, რომელიც გააჩნია პოეტურ ტექსტებს -ბოლო ხის ხმელი კენწეროდან გადმოვანთხიო, თუ გავიმეტებ.
