Მინდა ეს ქვები შევაგროვო,
ზუსტად იმდენი,
რამდენი აქლემიც ჰყავს მექარავნეს,
მერე ეს ქვები გავხვრიტო და
კისერზე დავიკიდო,
რომ ქვებმა მაინც მელაპარაკონ
იმაზე,
რასაც მისტიკას ეძახიან და გაურბიან,
ღმერთისა თუ რეალობის შიშით,
მე კი არც ღმერთის მეშინია,
არც რეალობის,
ვარ აგზნებული ლალის ქვებით,
გახევებული ფირუზის მიერ,
და ბროლის მიერ ვარ ნასროლი
აპოთეოზში.
მე რომ სიცხეში თმის სამაგრი ვერ მოვიძიე,
იესოს ვთხოვე, როგორც გრძელთმიანს,
და ის, ვინც იტყვის რომ ყველა ევა
ისე თუ ასე ჯოჯოხეთის მკვიდრია,
მიმიფურთხებია მისი კაბისთვის,
ღმერთი კი ალბათ არ ამზადებს
ჯოჯოხეთის ლავას
გზატკეცილის მაწანწალასთვის,
რადგანაც სულ ვგრძნობ მის არსებობას,
მაშინაც, როცა კვდებიან,
ან მაშინ, როცა იბადებიან,
მაშინაც ვგრძნობდი,
ზურმუხტის ქვაში როცა ვცვლიდი უმანკოებას,
ღვთის ხელით შექმნილ ცხიმიან და თმიან მასასთან.
იქ იყო ღმერთი,
მთელი სხეულით ვგრძნობდი, იქ იყო,
იჯდა თავისთვის სკამზე
და ოფლიან ხელში მოსრესილი
Ჩემი მკერდი ენანებოდა.
Ბოლოს ჩაიცვა მექარავნემ და გამეცალა,
ჩემში არავინ დარჩენილა,
Ღმერთს თუ არ ჩავთვლით,
რომელმაც ნახა რომ წუთები ვიღიმოდი
საკუთარ თავთან,
მხოლოდ წუთების გასვლის მერე
დავხედე ზურმუხტს,
Თვალი შევავლე და სხვა ქვებთან
მივეცი ბინა.
ამის ნახვაზე ისე გაწყრა, ისე გაბრაზდა,
ფეხზე წამოდგა და მიაშურა იმ კარს
რომლიდანაც მექარავნე გავიდა
წუთების წინ,
მე კი გასვლამდე ისე მცხელოდა,
რომ თმისსამაგრი ვთხოვე ისე,  როგორც გრძელთმიანს,
მის მერე ღმერთი არ მინახავს,
არც მექარავნე.
Და არც სხვა ღმერთი,
არც სხვა მექარავნე,
ხოლო ქმარი კი, ვინც ვიპოვნე მთელი არსებით,
სირცხვილისაგან ვერც კი უსმენს ამ ისტორიას,
ყელზე კოცნამდე ყელსაბამს მხსნის
და თავს იტყუებს რომ თითო ქვა
თითო მექარავნე კიარა,
მხოლოდ ქვა არის, უსულო და უმისტიკო,
უმანკო და უცოდველი,
თუმცა მაინც მხსნის,
მხსნის და იღიმის,
მხსნის და მკოცნის,
და არც კი მისმენს როცა ვამბობ
რომ არც არაფრის არ მეშინია.