ჩემო ძვირფასო, ერთადერთო, ჩემო გერტრუდა,
სიტყვებს მივყავდით უელბეკამდე, ხანაც სარტრიმდე,
მათ სიტყვებზე კი არ გვყოფნიდა სიტყვა მაშინაც,
ახლა ორივე ცხვირწინ მიდევს, სხვა რამ მაშინებს,
ვაი თუ, დღეებს შემოუჩნდეს ჩვენსას-ჩრჩილები,
რა შავ ქვად ვიხლი „ლანსაროტეს“ და „მორჩილებას“,
ვაი თუ, ყოფა დაემსგავსა ჩვენი „ფლატფორმას“,
გახდა სრულიად უგვანო და მეტიც-უფორმო,
ბედნიერების დევნაში თუ დავრჩი ცოცხალი,
საღამოს ერთად თუ არ შევსვით ჩაი-მოცხარით,
მაშინ რად მინდა, ჩემი ბრძოლის ველის განვრცობა,
იმავეს ფიქრობ, ერთი-ერთში, ვიცი, არ ვცდები,
ღამეთა სიგრძეც გაუტოლდეს ლამის ბაო-ბაბს,
წყალს წაუღია არსებობა, არარაობაც,
ჩემო ძვირფასო, ერთადერთო, ჩემო გერტრუდა,
სიტყვებს მივყავდით უელბეკამდე, ხანაც სარტრიმდე.