უილიამ  შექსპირი - სონეტი XIII - თარგმნა ოთარ ცისკაძემ

მშვენიერების ვერ იქნები მარად მფლობელი!
შენი არსებაც წარმავლობით დასამარდება:
ვიდრე გეწვევა აღსასრული უცილობელი,
უნდა მოასწრო სილამაზის გადაბარება,

რათა ბუნების ბოძებული სესხი - სიტურფე,
არ გაჩანაგდეს უგნურებით, უთაბაუთოდ,
წუთისოფელი საიქიოს თუ გაგისტუმრებს,
შენმა სისხლხორცმა დაამშვენოს უნდა საწუთრო.

ჭკუათმყოფელი განა იმ სახლს გააცამტვერებს,
რომელსაც უფრო ალამაზებს ზრუნვა სათუთი,
ქედმოუხრელი დაუხვდება ზამთრის ნამქერებს
და ვერ მოაშთობს ვერც სიკვდილის ამონასუნთქი?

მხოლოდ მფლანგველი! დააბრუნე ვალის ნაწილი -
შენ მამა გყავდა და შენც გახდი მამა ყმაწვილის.

26 აგვისტო, 2021 წ.



William Shakespeare – Sonnet XIII

O, that you were yourself! but, love, you are
No longer yours than you yourself here live:
Against this coming end you should prepare,
And your sweet semblance to some other give.

So should that beauty which you hold in lease
Find no determination: then you were
Yourself again after yourself's decease,
When your sweet issue your sweet form should bear.

Who lets so fair a house fall to decay,
Which husbandry in honour might uphold
Against the stormy gusts of winter's day
And barren rage of death's eternal cold?

O, none but unthrifts! Dear my love, you know
You had a father: let your son say so.

Sonnet 13 in modern English

Oh, how I long for you to be yourself forever, unchanged, but, my love, you don’t have any identity for any longer than your time on earth. You should prepare yourself for this approaching end and pass your sweet likeness on to someone else. In that way, the lease that you hold for that beauty would not expire and you would survive after your self’s death, when your beautiful children would carry your beautiful form. Who allows such a lovely house to fall into decay when it could, with good management, be properly protected from the stormy winds of winter and the frustration of the eternal coldness of death? Oh, no-one except the irresponsible. My dear love, you once had a father: let your son be able to say the same thing.



Подстрочный перевод А.Шаракшане

О, пусть бы ты принадлежал себе! но, любовь моя, ты
не дольше будешь принадлежать себе, чем ты сам живешь на этом свете [здесь].
К неминуемому концу ты должен готовиться
и свой милый образ подарить кому-то другому,

чтобы красота, которую ты получил в аренду,
не имела окончания; тогда ты стал бы
принадлежать себе снова после своей смерти,
когда твой милый отпрыск воплотит твой милый облик.

Кто позволит такому прекрасному дому прийти в упадок,
когда бережный уход мог бы достойно поддержать его
вопреки бурным ветрам зимнего дня
и опустошительному наступлению вечного холода смерти?

О, никто, кроме мотов! Возлюбленный мой, помни:
у тебя был отец; пусть твой сын скажет то же о себе.