მიყვარს შემოდგომა... პირველ რიგში რთველის გამო... და კიდევ სამი რამის გამო: შემოდგომის შუა თვეში ვეამბორე პირველად მანდილოსანს ბაგეზე. შემოდგომის შუა და ბოლო თვეებში არიან დაბადებულნი: ჩემი მამიდები და დედაჩემი.
შემოდგომაზე სულ იოსებ ნონეშვილის ლექსი - ,,შემოდგომა თბილისში“ მახსენდება.

დაბოლოს, ჩემივე ლექსით მინდა დავასრულო:


ვაზო! - ჭირიმე შენი ნაჟურის

დასასრულისკენ როდესაც წავალ,
ამიცრემლდება ვაზი ქართული.
თუმც საწუთროში ეულად დავალ,
ვარ ქართველობით წელგამართული.

ვაზო! - ჭირიმე შენი ნაჟურის,
იესოსავით ჯვარზე გაკრულო.
როგორც სიმღერა გარიჟრაჟული,
კოსმოსშიც ისმის შენი „ჩაკრულო“.

მაშ, შეიმშრალე ცრემლები ისევ,
ბავშვივით ნუღარ ამიტირდები.
გული სიამით ისე ამივსე,
რომ სიცოცხლეზე მეტად მჭირდები.

ოთარ რურუა