ბაგე ღიმილით შენიღბულია,
ვწერე ლექსებად ჩვენი ზღაპარი,
რაც მაბადია, შენი გულია-
ჩემი ურყევი თავშესაფარი.

ქრება სიმშვიდის პოვნის მცდელობა
და ფორიაქი მიპყრობს თავიდან,-
ვერ გადავიტან მე  უშენობას,
ვერც ულექსობას ვერ გადავიტან.