 | ავტორი: რენუარი
ჟანრი: პოეზია
6 ოქტომბერი, 2021 |
რა საცოდავი ვარ მე -
ვისაც არ მჯერა წმინდად წოდებული ნაწილების.
ვისაც არ შემიძლია
გახრწნილი უხრწნელად მოვიჩვენო.
აი, გვამი,
საყვარლად შერეკილი მოხუცის,
რამდენიმე წლის წინ
მიწიდან რომ ამოთხარეს,
თავისი უბრალო, კაპიშუნიანი ჯვალო და
მობრეცილი ბათინკები გახადეს,
ფარჩა სირმებით დაფარეს,
ლუსკუმაში ჩადეს და
შუა ტაძარში გამოდგეს.
რა საცოდავი ვარ მე
როცა ეს მოხუცი მეცოდება.
რა საცოდავი ვარ მე,
როცა პარკებში დაფასოებულ
მისი ყოფილი საფლავის მიწას და
იქვე, პატარა ბოთლებში ჩამოსხმულ
მზესუმზირის ზეთ “ოლეინას”
არ ვყიდულობ, რადგან -
რა სისულელეა!
კურნავს კი არა ის!
რა საცოდავი ვარ მე
როცა ჩემი
არა ჩვეულებრივი შვილიშვილი
ლუსკუმაზე მობნეულ შოკოლადებს
ბოჭავს და ჭამს,
მე კი, მორიგ არამკითხეს
უხეშად ვეპასუხები:
ბავშვი კი არაა უზრდელი, ქალბატონო,
კანფეტია საბავშვო და არა სალუსკუმო!
(ცოცხალი, ვიცი, თავად მისცემდა)
რა საცოდავი ვარ მე,
ასეთი რწმენით და
ასეთი ნეკროფობი…
2021
| კომენტარები |
ილუსტრაციები |
რეცენზიები |
|
2. საცოდავები იმის გამო ვართ, რომ საცოდავები გვგონია თავი.
:-* საცოდავები იმის გამო ვართ, რომ საცოდავები გვგონია თავი.
:-*
1. გაგკიცხავენ ღრმადმორწმუნენი. :)
რწმენით მობილიზებული გონების ძალით თვითგანკურნების მწამს.
ერთ დოკ. ფილმში მეცნიერები ამტკიცებენ, რომ ადამიანის ტვინს აქვს ძალა, ნებისმიერი დაავადება დაამარცხოსო. გაგკიცხავენ ღრმადმორწმუნენი. :)
რწმენით მობილიზებული გონების ძალით თვითგანკურნების მწამს.
ერთ დოკ. ფილმში მეცნიერები ამტკიცებენ, რომ ადამიანის ტვინს აქვს ძალა, ნებისმიერი დაავადება დაამარცხოსო.
|
|
| მონაცემები არ არის |
|
|
