უილიამ შექსპირი - სონეტი LII (52) - თარგმნა ოთარ ცისკაძემ

მსგავსი ვარ მდიდრის, გასაღებს რომ მოარგებს კლიტეს
და საგანძურის კარს გააღებს აცახცახებით,
თუმც იშვიათად ინახულებს თვალ-მარგალიტებს,
არ დაუბლაგვდეს სანეტარო ბასრი განცდები.

დღესასწაულიც ამიტოა ძვირად დათქმული,
მრავალ სადაგ დღეს ცოტა უქმე ესაბამება,
ვით მძივებზეა ალმასები ძუნწად ასხმული,
რომ უკეთესად იკაშკაშონ ყელსაბამებმა.

ჟამიც სკივრივით გამოგკეტავს დასაკუთრებით,
როგორც კარადა გადამალავს ფარჩის სამოსელს,
ბედნიერების მომანიჭოს რათა წუთები,
როცა დამწყვდეულ სიამაყეს ისევ გამოფენს.

შენთან ყოფნისას მაზეიმებ და ხარ ნეტარი,
უშენობითაც რადგან ვრჩები ნაიმედარი.

28 ოქტომბერი, 2021 წ.



William Shakespeare – Sonnet LII (52)

So am I as the rich, whose blessed key
Can bring him to his sweet up-locked treasure,
The which he will not every hour survey,
For blunting the fine point of seldom pleasure.

Therefore are feasts so solemn and so rare,
Since, seldom coming, in the long year set,
Like stones of worth they thinly placed are,
Or captain jewels in the carcanet.

So is the time that keeps you as my chest,
Or as the wardrobe which the robe doth hide,
To make some special instant special blest,
By new unfolding his imprison'd pride.

Blessed are you, whose worthiness gives scope,
Being had, to triumph, being lack'd, to hope.


Sonnet 52 in modern English

I am like the rich man whose key can give him access to his locked-up treasure, but who doesn’t want to view it all the time because that would blunt the sharp point that a rare pleasure has. That’s why feast days are so important and so infrequent. Coming so seldom in the space of a long year they are like precious jewels spread out in a crown. That’s what my treasure chest – the time that separates us – is like, or like a wardrobe that hides a suit that makes a special moment even more special when it’s opened to reveal its hidden pride. You are blessed with a worth that allows those who have you to feel triumphant, and those who don’t to be hopeful.



Подстрочный перевод А.Шаракшане

Я - как богач, чей благословенный ключ
может привести его к заветному запертому сокровищу,
которое он не станет созерцать каждый час,
чтобы не притуплялась острота редкостного удовольствия.

Поэтому и праздники так торжественны и так исключительны,
поскольку, наступая редко, они в долгом году
распределены скупо, как ценные камни
или крупные брильянты в ожерелье.

Так и время, которое хранит тебя подобно моему сундуку
или чулану, скрывающему платье,
чтобы сделать какой-то особый момент особенно счастливым,
снова открыв заточенный предмет гордости.

Благословен ты, чьи достоинства дают свободу:
когда они мне доступны -- торжествовать, когда я их лишен - надеяться.