უილიამ შექსპირი - სონეტი LXIV (64) - თარგმნა ოთარ ცისკაძემ

როდესაც ვხედავ უმოწყალოდ როგორ მიანგრევს
საუკუნეთა დანატოვარს ჟამი მზაკვარი,
გააცამტვერებს ცადაზიდულ ციხე-სიმაგრეს,
შეიმუსრება მტკიცე რვალის ნაქანდაკარი;

ვხედავ, მშიერი ზღვა ნეპტუნის სამადლიეროდ
აბობოქრდება, წარიტაცებს მიწას დაფარვით,
მერე ხმელეთი გადაუხდის სამაგიეროს
და შურისმგებელს უბრუნდება ნაალაფარი;

ვხედავ, სამეფო სიძლიერით თუკი აღზევდა,
ისევ კნინდება, ელეწება მცველი დარაკა,
ჩამაფიქრებენ ნანგრევები ნადარბაზევთა,
ჩემს შეყვარებულს ხომ არ ირჩევს ჟამი ზვარაკად?!

ეს მაიძულებს მაკვდინებელ ფიქრის დათმენას
და იმას ვგლოვობ, მეშინია ვისი წართმევაც.

8 დეკემბერი, 2021 წ.


William Shakespeare – Sonnet LXIV (64)

When I have seen by Time's fell hand defaced
The rich proud cost of outworn buried age;
When sometime lofty towers I see down-razed
And brass eternal slave to mortal rage;

When I have seen the hungry ocean gain
Advantage on the kingdom of the shore,
And the firm soil win of the watery main,
Increasing store with loss and loss with store;

When I have seen such interchange of state,
Or state itself confounded to decay;
Ruin hath taught me thus to ruminate,
That Time will come and take my love away.

This thought is as a death, which cannot choose
But weep to have that which it fears to lose.

Sonnet 64 in modern English

Having seen the glorious monuments of ages past – built by men now dead and buried – defaced by time’s terrible hand; having seen once high towers torn down, and hard brass destroyed by human anger; having seen the hungry ocean flood the shore and firm land fill parts of the sea, each one gaining and losing; having seen the way things change their nature, or even that very nature forced into decay, all that destruction has taught me to think this: that Time will come and take my love away. This thought is like death and I can’t do anything but weep about having something that I’m so afraid of losing.


подстрочный перевод А.Шаракшанэ

Когда я вижу, как обезображено беспощадной рукой Времени
то, что было богатством и гордостью изжитого и похороненного века;
когда я вижу порой, что сравнены с землей величественные башни
и вечная бронза во власти смертельной стихии разрушения;

когда я вижу, как голодный океан
наступает на царство суши,
а твердая почва одерживает победу над водами,
увеличивая изобилие за счет потерь и потери за счет изобилия;

когда я вижу такие перемены в состоянии
или то, как высшее состояние приходит к краху, -
все это разрушение учит меня думать:
такое Время придет и заберет мою любовь.

Эта мысль подобна смерти, с ней остается только
рыдать о том, что имеешь, но боишься потерять.