უილიამ ბლეიკი - ზამთარს 

ზამთარო, დაახშვე  ჭიშკრები ალმასის,
ცივი ჩრდილოეთის პირქუში სავანის,
არ შეძრა ყინულის სასახლე ხალასი,
ეტლით ნუ გადახრი მის სვეტებს დამანის!

არ მისმენს;  მთქნარებამორეულ უფსკრულებს
გადუფრენს, აუშვებს მიჯაჭვულ ქარიშხლებს,
მზერას ვერ ვუსწორებ, რადგანაც უსრულებს
დანაქადნს სამყაროს და კვერთხით მაშინებს.

საზარი ნადირი კვალს ტოვებს მაშინვე,
გმინავენ მის ფერთხით უდრეკი ტინებიც,
გაახმობს სიმწვანეს და მიწას აშიშვლებს,
სუსტ, სათუთ სიცოცხლეს მოაშთობს ყინვებით.

კლდეებზე იბუდებს სასტიკი, მძვინვარი,
ხომალდებს შტორმებით ჩაძირავს ანაზდად,
ვიდრე არ განდევნის ცარგვალი მღიმარი
და ჰეკლას მწვერვალის  მღვიმეში ჩარაზავს.

2 სექტემბერი, 2022 წ.


William Blake - То Winter

'О Winter! bar thine adamantine doors:
The north is thine; there hast thou built thy dark
Deep-founded habitation. Shake not thy roofs,
Nor bend thy pillars with thine iron car.'

He hears me not, but o'er the yawning deep
Rides heavy; his storms are unchain'd, sheathed
In ribbed steel; I dare not lift mine eyes,
For he hath rear'd his sceptre o'er the world.

Lo! now the direful monster, whose skin clings
To his strong bones, strides o'er the groaning rocks:
He withers all in silence, and in his hand
Unclothes the earth, and freezes up frail life.

He takes his seat upon the cliffs,—the mariner
Cries in vain. Poor little wretch, that deal'st
With storms!—till heaven smiles, and the monster
Is driv'n yelling to his caves beneath mount Hecla.