"მთები და გზები და ლურჯი ყანები".
ინოლა გურგულიას სიმღერიდან.

" აი, ეს არის ჯომოლუნგმა, თქვა მზემ... "
ნოდარ დუმბაძე
"თეთრი ბაირაღები".

" მეფეებივით ფიქრობენ მთები".
  ოთარ ჭილაძე

ჩემს მკლავებზე
ალბათ, კვერცხი შეიწვება,
დეტალი — მეხსიერების მიღმა.
" წამიყვანე მზეო",
ნოდარი მახსენდება.
ჰო, წამიყვანა,
წამიყვანა და დამსაჯა.
თვალს წყალი დავალევინე.
სავალი, თითქოს
რომანი მრავალწიგნეული,
სწორ-დაფერდებული,
თითქოს ხელებით გექაჩება მძიმედ,
სხეული იჭიმება,
დასხლტომას ცდილობ,
გაურბი მცირედ,
მოგდევს ჯიუტად,
მოგდევს,
გეწევა,
გაკავებს მაინც.
ხშირდება სუნთქვა,
ხელდება სისხლი დაუდეგარი,
ცდილობს გული გაგლეჯვას მკერდის,
ფართქალებს,
ვით თევზი მოუხელთებელი,
უძლურია,
ყუჩდება ისევ.
რიგი გაჭიმულა,
ვით ქარავანი უდაბნოში,
გექაჩება ფერდობი, უძალიანდები, 
მიიწევ ურჩად.
აგერ, ახლოვდება მწვერვალი მთავარი,
უჩინარია მაინც.
სხეული იჭიმება, იჭიმება,
ასავლელია მანძილი,
თუნდაც მცირედი კიდევ,
არც ყანებია ლურჯი,
არც საქანელა მიგვაქანებს საითმე.
სავალზე — მთანი შემხვედრნი:
გოლიათურნი,
მძლავრი იერის,
ლურჯ-ნაცრისფერნი,
თვალს რომ წარიტაცებენ,
თავს მახსენებს ოთარი:
"მეფეებივით ფიქრობენ მთები".
ჰო, წამომართულან
სახით მეფური,
აგერ, მწვერვალი ტეხილგვირგვინოსანი.
მწვერვალნი: რჩეულიშვილად, ასათიანად,
თიკანაძედ წოდებულნი.
ჩაჩუმდნენ უცაბედად გულნი სამთა,
ჩაწყდნენ ძაფები მოირათა,
თუმც რა შეწყვეტს ამ გულთა ფეთქვას,
მკვიდრს ყველა დროის,
ყველა ეპოქის.
იყო "შხარა",
თითქოს მკაცრი სამკვიდროსავით,
დაუნდობელი,
ჭლექი — უგულო, შეუბრალებელი,
პოსეიდონ — მძვინვარე, ველური,
მაგრამ მეხსიერება, ვით მკურნალი,
თავს ევლება,
საწუთროს უხანგრძლივებს.
ჰო, მწვერვალთ მიეკუთვნა გვარნი მათნი,
გაცხადდა რითაც კიდევ მეტად
სიდიადე წელნაკლულთა.
არაა "ჯომოლუნგმა" ,
ეს  "მუხაძეა",
იგია "დასაპყრობი",
მიაკუთვნეს გვარი მწვერვალს,
ალბათ, რისამე გამო.
"მთას ვიყავ, მწვერვალზე ვიდექ,
თვალწინ
მეფინა ქვეყანა,
გულზე მესვენა
მზე, მთვარე,
ვლაპარაკობდი ღმერთთანა".
ჰო, ვაჟა, ჯარისკაცი უფლის,
იყო ღმერთთან მოსაუბრე.
გულში არ მიხუტებს ბინადარი  ზეცის,
ვით ნაკაშიძეს.
მისვენია მზე,
იგია ლამაზი, თბილი ზოგჯერ,
ხანაც — მტანჯველი,
მაინც დიდებული,
მზე — უფალი.
მისვენია,
ალად მინთია მკლავებზე,
იმ წუთას შეუგრძნობი.
სიმაღლიდან — ჭიუხი,
ფართოდ გაშლილი, მკაცრი იერის,
კაცნო, გვერიდეთო,
თითქოს აფრთხილებენ სულიერთ.
ლურჯ-ნაცრისფერი მთები
დარაჯებად მომდგარან ირგვლივ,
მაინც ხერხდება შეღწევა
მათ სამფლობელოში.
განა მარტო მთამსვლელთ,
ძალუძთ სხვათაც
მისწვდნენ მშვენიერებას,
თუნდაც მკაცრს,
რათა აალდეს სხეული
შედევრით ღმერთის.
ტოვებ ფურცელზე სახელს საკუთარს,
რომ ფეხი დადგი აქ,
ჯადოსნურ  სივრცეს
გონების ფირი ინახავს.

2022/IX