ეს ტექსტი პორტალიდან '''ლიტერატურა გე'' გადმომაქვს , მცირეოდენი შემოკლებით.
ჩავთვალე,რომ მიზანშეწონილი იყო აქ  მოთავსება,რადგან გარდა კერძო გამოხმაურებისა,იმგვარ საკითხებზე მოკლე მსჯელობასაც შეიცავს,რაც პრობლემურია თანამედროვე ახალგაზრდა ავტორებისათვის.ოდესმე ალბათ გადავამუშავებ და განვავრცობ კიდეც ბეჭდური სახის მისაცემად.მანამდე კი ინტერესით დაველოდები საიტის მკითხველთა გამოხმაურებებს,რაც დამეხმარება სწორი სტრატეგიის არჩევაში.

ადამ კადმონი:-ქალბატონო ნინო!
...მე მჯერა რომ არსებობს შთაგონება,რომელიც არის შემოქმედებითი წვის განმაპირობებელი და ხელოვნებაც სწორედ ამ გზით ი ბ ა დ ე ბ ა-თქვენ ერთგან თავად გაქვთ აღნიშნული,მომიტევეთ,ზუსტად არ მახსოვს თუ სად,რომ ”შთაგონებით არასოდეს ყოფილხართ განებივრებული” (მგონი,ზუსტად ამ სიტყვებით წერდით),ამიტომაც ლოგიკურია თქვენი პოზიციაც!თავისთავად თუნდაც ”ექსპლიკაცია” რაიმე იდეისა შეიძლება გახდეს სტიმულატორი შემოქმედებითი პროცესის,მაგარამ თუკი-არა და დარჩა ამ პროცესის სიმულირებად,როგორი პროფესიონალიც არ უნდა იყოთ თქვენ ან ვინმე სხვა,ხელოვნურობის მომენტი ლექსს ყოველთვის ეტყობა-შეიძლება ეს ხარვეზი შეამცირო,მაგრამ ვერასოდეს გააქრობ ბოლომდე;თამამი ნათქვამია,მაგრამ ამაში დარწმუნებული ვარ...

ნინო დარბაისელი: - მე არასოდეს მითქვამს ან დამიწერია,რომ შემოქმედებითი პროცესისათვის საჭირო არ არის შთაგონება, /ინსპირაცია/ ან საგანგებო განწყობა/ინტენცია/.
არც ის მითქვამს,რომ თავად მხოლოდ აზროვნებაზე დაყრდნობით ვქმნი/ვქმნიდი საკუთარ ლექსებს. / სხვადასხვაგვარი თხზვის ტექნიკის დასაუფლებელ ვერსიფიკაციულ სავარჯიშოებსაც კი ვერ გავართმევდი თავს მათ გარეშე/.
ამ მნიშვნელოვანი საფუძვლების გარდა ,კიდევ უამრავი სხვა რამ მონაწილეობს ლექსის შექმნისას.
არიან ადამიანები,რომელთაც ხშირად ექმნებათ ლექსის წერის განწყობა,არიან ისეთნიც, იშვიათად რომ ''ეწვევათ'' მუზა - მეც ამ ტიპს მივეკუთვნები,ეს მაქვს აღნიშნული ვგონებ,ოცი წლის წინ გამოქვეყნებულ ესსეში ''ჩემი სიყვარულის პწკარედი'',შემდგომაც არასოდეს დამიმალავს მკითხველისათვის /ამიტომ მაქვს დაწერილი და გამოქვეყნებული მთელი ცხოვრების მანძილზე სულ 72 ლექსი/.
ეს - ჩემი ''მოკრძალებული'' თვითპიარი.
ახლა - საქმეზე!
პოეტურ შთაგონებასა და განწყობას/ანუ ინსპირაციასა და ინტენციას/ ,ჩვეულებრივ,შედეგად მოაქვს პირველადი პროდუქტი, წერილობითად /ფურცელზე ან კომპ.-ში/ დაფიქსირებული ''პრე პოემი'',რომელიც პოეზიის,სიტყვიერი ხელოვნების ნიმუშად რომ იქცეს, ექსპლიცირებას საჭიროებს.
ექსპლიცირების პროცესი,მისთვის მზადებაც კი არ არის სავსებით ცნობიერი .მასში ქვეცნობიერ-ცნობიერ დინებათა მთელი კომპლექსია ჩართული. და აქ ავტორს უხდება არაერთი არჩევანის გაკეთება ,სიტყვათა კოლექსია ანუ თავმოყრა,სელექსია,ანუ შერჩევა, უარის თქმა თავისთავად ღირებულ არაერთ მომენტზე,რომელიც ლექსს,როგორც ორგანულ მთლიანობას საბოლოოდ ხელს შეუშლის . და ა.შ.,მაგრამ ბოლოს დგება სავსებით ცნობიერი მომენტი:თავისუფალი, მაგრამ ამავე დროს ,პასუხსაგები
გადაწყვეტილება ავტორისა, მიიჩნიოს თუ არა საკუთარი ტექსტი მზად იმისათვის,რომ ამ ტექსტმა შემქმნელისაგან დამოუკიდებელი არსებობა შეძლოს.
დადებითი გადაწყვეტილების შემთხვევაში ავტორი ახდენს ტექსტის ლეგიტიმაციას.
მცირე ანუ ვიწრო ლეგიტიმაციაა ლექსის გაცნობა ერთი ან ორიოდე ახლობელი ადამიანისათვის.
დიდი ანუ ფართო ლეგიტიმაციაა ზეპირად,მეტ-ნაკლებად ფართო აუდიტორიის წინაშე წარდგენა,ხოლო ლიტერატურული ლეგიტიმაციაა ტექსტზე საკუთარი სახელის/ ფსევდონიმის დაფიქსირება და გავრცელება/გამოქვეყნება - უწინ ხელნაწერის სახით,შემდგომ ბეჭდურად,ახლა ინტერნეტის მეშვეობით.
პოეზიის ისტორიაში ცნობილია ფაქტები,როდესაც ვიწრო ლეგიტიმაციაგავლილი ლექსი შექმნიდან ათწლეულების ,ან ავტორის გარდაცვალების შემდეგ,საუკუნის გასვლისას გამხდარა ფართოდ ლეგიტიმური ,სხვა აღმომჩენების წყალობით./ქართული სინამდვილიდან გავიხსენოთ :ნიკოლოზ ბარათაშვილის ფართო ლეგიტიმაცია მოხდა მას შემდეგ,როდესაც ეკატერინე დადიანისგან ილია ჭავჭავაძემ მიიღო ტატოს ლექსები,ჩამოიტანა საქართველოში და ბეჭდურად გამოაქვეყნა,შექმნიდან დაახლოებით ოცდაათი  წლის შემდეგ/.
როდესაც ვხედავ,რომ პორტალზე მოთავსებული ტექსტი არ არის მოწესრიგებული თუნდაც გარეგნულ დონეზე,როგორც არაერთგზის აღმინიშნავს,მექმნება შთაბეჭდილება,რომ ანონიმი ავტორი ან უმწეო აღმოჩნდა,მისთვის მოევლო , ან ,უბრალოდ,დაუდევარი და უზრუნველად მოიშორა ლექსი ,პირდაუბანელი , ხელისკვრით შემოაგდო პორტალზე.
''ხელოვნურობის მომენტი ყოველთვის ემჩნევა ლექსს''- ბრძანებთ თქვენ.მე კი ვფიქრობ,რომ ხელოსნურობის,თეთრი ბლანდები შეიძლება დაემჩნეს ლექსს,მაგრამ პოეტური ხელოვნება სწორედ ისაა,როცა ლექსს აღარც ცარცის, აღარც ბლანდის კვალი აღარ ემჩნევა.