ვიცი ეს ლექსი საიდანაც იღებს სათავეს
მაგრამ არ ვიცი რომელ ზღვაში ჩაედინება,
მოგონებები ერთფეროვან  დღეებს  კაფავენ
რომ არ იცეკვონ თოვლის თეთრმა ბალერინებმა...

და გაიყოლონ მიძინების დღესასწაულზე
უკანასკნელი ამოსუნთქვის ხმა ტანმაღალი,
როცა ყველაფერს საბოლოოდ დააპაუზებს
აყივლებული მესამეჯერ ჩვენი მამალი...

არც დრო შეგვირჩენს, არც სიტყვები თბილი კაცდამი
სურვილისამებრ ვინ დაუკრავს აბა როიალს?
თქვენს წინაშეა მონაცრისფერო შიშის პლაცდარმში
ამოგანგლული ღამეების ბუტაფორია....