შენი ჭრილობის ხელა,
ჩემი იარის ტოლი,
ვიდექი მარტოხელა,
გიძღვნიდი ეპისტოლეს.

შენ ალბათ ანთებ ბუხარს,
ფერი გაქვს ალიბუხრის,
ისევ მესტუმრე წუხელ,
სიზმრად მგალობელს მწუხრის.

ჯიბეში ავგაროზით,
გითვლიდი ალბატროსებს,
ისე გიყოფდი სუნთქვას,
როგორც ზღვას ყოფდა მოსე.

როცა შტორმი და ქარი
ვერ იკავებდა  ქავილს
ტალღებთან ვდებდი ყაიმს
ვიხდიდი თავის ქალებს.

მეცვა ცა - მჭიდრო კანი
ვარსკვლავთა მჭიდი - აკნე
ვერ ვიკავებდი ქავილს
იდგა შტორმი და ქარი...

იწვის ჭადარი, მუხა,
ტირიფებია უხვად,
დაწვავ ნეკერჩხლის ნუსხებს,
სანამ მუხბედ მყავს სუსხი,

და სანამ ანთებ ბუხარს,
(ფერი გაქვს ალიბუხრის),
მე გითვლი ალბატროსებს
ჯიბეში ავგაროზით.