ბიჭს მიჰყვებოდა ქუჩა უკან სველი ძაღლივით,
არც კი იცოდა ბიჭი საით გადაუხვევდა.
ბიჭიც და ქუჩაც სიარულით იყვნენ დაღლილნი,
თუმცა, ესმოდათ ერთმანეთის  სიტყვაუთქმელად...
უსახლკარობას გაურბოდნენ სადღაც, საითმე,
უგულობას და გულგრილობას დიდი ქალაქის,
არ დასცდენია არც ერთს გზაში სიტყვა „ვაიმე“,
რადგან იმედი პურ-წყალივით მოიმარაგეს...
გზა გრძელდებოდა მოუჩრდილავ უგრძეს მანძილზე,
იდგა ოცნება რომელიღაც გზაჯვარედინთან..
ქუჩა და ბიჭი დაეძებდნენ გზაზე განძივით,
უბრალოდ სითბოს, ერთხელ, მშვიდად რომ დაეძინათ...
16.06.23