უილიამ ბატლერ იეიტსი - ის იხსენებს  თავის გარდასულ დიდებას, როცა ცის თანავარსკვლავედთა შორის იყო

მარადიული სიჭაბუკის ქვეყნის ვსვი ლუდი,
რადგან ყოველი შევიმეცნე, ამიტომ ვბღავი:
ვიყავი თხილის ვეება ხე - გუთანი მრუდი,
ვარსკვლავი გეზის წინამძღოლი, შუქურა ღამის,

უხსოვარ დროის წინ ეკიდნენ  ჩემს რტოთა შორის;
ვიქეცი ლერწმად, გავიქელე ფლოქვებით ცხენის,
ახლა ვარ კაცი,  მოშუღარი ქარების ბორგვის,
ვერ ვეღირსები, კარგად ვიცი, ჟრუანტელს ხვევნის,

მოსიყვარულე ბაგის კოცნით შარბათის სიტკბოს,
ვიდრე არ წავალ გარდაცვლილი  კურთხეულ მხარეს;
უდაბნოს მხეცო და ჰაერში მფრინავო ჩიტო,
სასიყვარულო დაძახილით გულს მიჩხვლეტთ მწარედ.

28 ივნისი, 2023 წ.

„მარადიული სიჭაბუკის ქვეყანა“ - კელტური მითოლოგიით ღმერთების და გარდაცვლილთა ნეტარი  სულების სავანე.
თხილის ხე - კელტებში ითვლებოდა სიცოცხლის (შემეცნების, ზეციურ) ხედ.
„მრუდი გუთანი“ - კელტები ასე უწოდებდნენ დიდი დათვის თანავარსკვლავედს.
„წინმძღოლი (მესაჭე) ვარსკვლავი“ - პოლარული ვარსკვლავის თიკუნი კელტებში.


William Butler Yeats - He Thinks of His Past Greatness When a Part of the Constellations of Heaven

I have drunk ale from the Country of the Young
And weep because I know all things now:
I have been a hazel-tree, and they hung
The Pilot Star and the Crooked Plough

Among my leaves in times out of mind:
I became a rush that horses tread:
I became a man, a hater of the wind,
Knowing one, out of all things, alone, that his head

May not lie on the breast nor his lips on the hair
Of the woman that he loves, until he dies.
O beast of the wilderness, bird of the air,
Must I endure your amorous cries?