#ლექსები

ნინო დარბაისელი

მაძინარა

რაც მეტად უნდათ,
მიგალურსმონ დედამიწაზე,
ფრთებს იქნევ უფრო თავგამეტებით
და გაფრინდები,
გაფრინდები,
საკუთარი წარმოსახვების ათასფერადი ათასხმოვანი საუფლოსაკენ.

ჩემი მაღვიძარა  - ჩემი მაძინარაა.

თეთრად  ღამის გამთენებელს,
ახალჩათვლემილს,
ჯერ რომ ნაზად შეგახსენებს,
გაიღვიძეო,
მერე თანდათან ხმას უმატებს,
აყვირდება,  ადექიო
და ყოველ ჯერზე  თვალდახუჭული
ხელს რომ ურტყამ გასაჩუმებლად.

ამ დროის ძილი,
დილის ძილი,
განა არ უდრის მთელი ღამის გამოშუშვა- გამოძინებას?!

ჰოდა,  ასე -
ჩემი მაღვიძარა- ჩემი მაძინარაა!

მძინავს და დავფრენ,
თმის ღერიდან და ცხვირ-პირიდან,
ყელ-კისრის გავლით -მკერდზე,
მუცელქვეშ, 
მუხლისთავებზე,
ტერფებამდე -
ფრენის ქარი ბასრად მდინდება;
ადამიანებს,
სახლებს,
მთა- გორებს და მწვერვალებს,
დედამიწას და მთელ სამყაროს თავზე
რომ ვუფრენ.

რა პატარაა ყველაფერი,
როცა დაფრინავ და
ზემოდან მზერას შეავლებ.

ჩემი  უკმეხი მაღვიძარა - ჩემი  კეთილი მაძინარაა!

და თქვენი,
თქვენი?