უილიამ შექსპირი - ოქროსფერი მზე დილით ვარდის დანამულ ფურცლებს

პიესიდან „სიყვარულის ამაო გარჯა“, მოქმედება 4, სურათი 3

მეფე (კითხულობს)

ოქროსფერი მზე დილით ვარდის დანამულ ფურცლებს
ისე საამოდ ვერ დაკოცნის, ვით თვალთა სხივით
ღაწვებზე ცვარად შემორჩენილ  წუხანდელ კურცხლებს
ამიციალებ, დამიამებ ლაციცით ტკივილს.

ვერც ღამეული ბრწყინვალება მთოვარის ნათლის
ტბის მჭვირვალ სიღრმეს ვერ ჩასწვდება ისევე ცხადად,
ვით შენი სახე განათდება ცრემლების გავლით,
ჩემგან ჩამოღვრილ ყველა ცრემლში კიაფობ ხატად.

გემსახურება ცრემლთა წყება, ვითარცა ეტლი,
სამაგიეროს მოზეიმეს თვითგვემით გიზღავ, 
უმზირე კურცხალს, მგლოვიარე თვალს ჩამოწყვეტილს
და შენს დიდებას დაგანახებს სიმწარის მიღმა. 

თავი ნუ გიყვარს; თვითტკბობისგან მსწრაფლ გამოგარკვევ
ცრემლების ღვარით, გამოდგება ჭეშმარიტ სარკედ,
ო, დედოფალო დედოფალთა, კაცის მჭევრობა
შენს სილამაზეს ვერ შეაქებს სანახევროდაც!

დარდს ბარათს ვანდობ, გთხოვთ ფოთლებო სულელის ჩმახვა
ჩრდილით დაფაროთ; აქ ვინ მოდის? მალევე ვნახავ.

25 ოქტომბერი, 2023 წ.


William Shakespeare – So sweet a kiss the golden sun gives not

From “Love's Labor's Lost”  Act 4, Scene 3

FERDINAND
[Reads]

So sweet a kiss the golden sun gives not
To those fresh morning drops upon the rose,
As thy eye-beams, when their fresh rays have smote
The night of dew that on my cheeks down flows:

Nor shines the silver moon one half so bright
Through the transparent bosom of the deep,
As doth thy face through tears of mine give light;
Thou shinest in every tear that I do weep:

No drop but as a coach doth carry thee;
So ridest thou triumphing in my woe.
Do but behold the tears that swell in me,
And they thy glory through my grief will show:

But do not love thyself; then thou wilt keep
My tears for glasses, and still make me weep.
O queen of queens! how far dost thou excel,
No thought can think, nor tongue of mortal tell.

How shall she know my griefs? I'll drop the paper:
Sweet leaves, shade folly. Who is he comes here?



Translation in Modern English

The golden sun doesn't shine so brightly
on the fresh dew of a morning rose,
as your eyes do, when they look after my cheeks,
covered with last night's tears.

The silver moon doesn't shine half as bright
in the dead of night,
as your face shines through my tears.
You are reflected in every tear that I weep,

every drop is like a coach to carry you away,
as you ride and rejoice at my sadness.
Just look at the tears that grow in me
and know that they show your glory by the effect that it has on me.

Yet, don't just love yourself, since then
my tears will just be like a mirror for you to look at yourself in, and I will keep crying.
Oh queen of queens! How incredible you are
cannot even be thought of, it cannot be put into words.


How will you know my pains? I will give you paper, and the leaves will hide my silliness. Wait, who is coming?