 | ავტორი: თანანა
ჟანრი: პოეზია
2 მაისი, 2024 |
სხვა ცხოვრებაში გელოდები, შევხვდეთ, იქ მოდი...
გამოვასწოროთ შეცდომები, შევქმნათ თავიდან!
გულთმისანივით ხომ ხვდებოდი, მე რას ვფიქრობდი,
მგონი, მიცნობდი ჩემი ყოფნის დასაბამიდან...
ასე მგონია, გაემგზავრე სადღაც, შორეთში,
სადაც კავშირი ცალმხრივია და არ არღვევენ!..
სხვა ცხოვრებაში არ ვიქნები ალბათ პოეტი,
შენი თვალები სარკმელივით გამომაღებენ...
არც ჟურნალისტი არ ვიქნები, გაძლევ პირობას,
ვიქნები ალბათ, უფრო მშვიდი დიასახლისი...
ახლაც მიღიმი შორეული სანაპიროდან...
მე კი ვდგავარ და ცას შევყურებ ჩვენი სახლის წინ...
სხვა ცხოვრებაშიც გვეყოლება ძაღლი "ტოტოშა",
აღარ დავტოვებთ სახლში მარტო, პატრონგარეშე...
რაღაც სათქმელი მაინც დამრჩა შენთვის, როგორც ჩანს,
სხვა ცხოვრებაში მოგიყვები, ჩვენს ყურთბალიშზე...
| კომენტარები |
ილუსტრაციები |
რეცენზიები |
|
6. თანანა
ვიზიარებ თქვენს მწუხარებას მეუღლის გარდაცვალების გამო.
მეც ამწუთას გავიგე.
თქვენსა და ნინო დარბაისელის მეგობრობას მივესალმები. თანანა
ვიზიარებ თქვენს მწუხარებას მეუღლის გარდაცვალების გამო.
მეც ამწუთას გავიგე.
თქვენსა და ნინო დარბაისელის მეგობრობას მივესალმები.
5. მადლობა ნინო, ამ საყვარელი ლექსის მოძრვნისა და გამხნევებისთვის., ისევ ძველი მეგობარი თუ იზამს ამას... <3 <3
მადლობა ნინო, ამ საყვარელი ლექსის მოძრვნისა და გამხნევებისთვის., ისევ ძველი მეგობარი თუ იზამს ამას... <3 <3
4. თამრი საყვარელო, აქ ,”ივენთებში” ორჯერ დავდე ინფორმაცია ამ სამწუხაროზე სამწუხარო ამბის შესახებ. თავიდან მხოლოდ შეტყობინებად, მერე უკვე მისამართით და დაკრძალვის დროითა და ადგილით.
არეულია ქვეყანა და ალბათ ბევრმა ამიტომ ვერ ნახა.
რად უნდა ლაპარაკი, რომ განვიცდი მოუნელებლად.
ეს ძველი ლექსი ამომიგდო ფეისის “მემორიმ” შენზე და შენი გულის ცეცხლს კი ვერაფერი დაანელებს, მაგრამ ძველი, ბედნიერი დღეების გახსენებამ იქნებ წამიერი ღიმი მოგგვაროს!
#ლექსები
ეს მიყვარს - ჩემს სიყმის და მას მერეც სულ და სულ მეგობარს თამარ ბოლქვაძეს ეძღვნება.
Tamar Bolkvadze
ნინო დარბაისელი
თამრი
ამ ბოლო დროს სარკეებს სულ მრუდეებს უშვებენ! -
ჩაიხედავ, - ვიღაცას, - შენს ვერსიას აჩვენებს,
ოღონდ ფორმადაკარგულს, უცხოდ სხეულმოშვებულს,
თვალებს რა დაემართათ ამ სხვისას და ან ჩვენებს!
ძველებურად ვერ ვიხდენთ, გოგო, რამე მოსახდენს,
ხან ფეხები გვაწუხებს, ხან წელი და გვერდები,
აღარ ვიბრძვით ვეფხვივით, ვეგუებით მოსახდენს…
თამრი, რა გვჭირს ნეტავი, თამრი, ხომ არ ვბერდებით?
ზოგჯერ ვერ გაგვიგია, ასე რა გვაგულისებს,
აღარც გვეთუმცავება, აღარც გვემაგრამება.
ეპიზოდურ როლში ვართ, მივეჩვიეთ კულისებს, თამაშდება სცენაზე შვილიშვილთა დრამები.
ქარმა წარმავლობისა ასე როგორ დაბერა,
ვინმე უცხო თუ გვიცქერს, დაძაბულნი ვიცინით.
თანატოლნი გვხვდებიან, ვამბობთ, “რამ დააბერა”,
და ვინ იცის, ასევე იძახიან ისინიც.
მეგობრები მიდიან, ყოფა შემოგვატოვეს,
დატირება - ჩვენ გვიწევს, გზად ყვავილთა დაგება…
თამრი, როგორ გავუძლოთ ამ დარდს, ამ სიმარტოვეს,
ვამბობთ ნაღვლიანები, “ჩვენი ჯერიც დადგება”!
მეგობარო სიყმისა, შენი დარდი აქა მდევს,
მწერ, “თუ სადმე სენია, სულ მე შემომესია”…
თავს მიხედე, იცოდე, თანამდევო აქამდე,
კარგად უნდა დავბერდეთ, დღეგრძელობის წესია! თამრი საყვარელო, აქ ,”ივენთებში” ორჯერ დავდე ინფორმაცია ამ სამწუხაროზე სამწუხარო ამბის შესახებ. თავიდან მხოლოდ შეტყობინებად, მერე უკვე მისამართით და დაკრძალვის დროითა და ადგილით.
არეულია ქვეყანა და ალბათ ბევრმა ამიტომ ვერ ნახა.
რად უნდა ლაპარაკი, რომ განვიცდი მოუნელებლად.
ეს ძველი ლექსი ამომიგდო ფეისის “მემორიმ” შენზე და შენი გულის ცეცხლს კი ვერაფერი დაანელებს, მაგრამ ძველი, ბედნიერი დღეების გახსენებამ იქნებ წამიერი ღიმი მოგგვაროს!
#ლექსები
ეს მიყვარს - ჩემს სიყმის და მას მერეც სულ და სულ მეგობარს თამარ ბოლქვაძეს ეძღვნება.
Tamar Bolkvadze
ნინო დარბაისელი
თამრი
ამ ბოლო დროს სარკეებს სულ მრუდეებს უშვებენ! -
ჩაიხედავ, - ვიღაცას, - შენს ვერსიას აჩვენებს,
ოღონდ ფორმადაკარგულს, უცხოდ სხეულმოშვებულს,
თვალებს რა დაემართათ ამ სხვისას და ან ჩვენებს!
ძველებურად ვერ ვიხდენთ, გოგო, რამე მოსახდენს,
ხან ფეხები გვაწუხებს, ხან წელი და გვერდები,
აღარ ვიბრძვით ვეფხვივით, ვეგუებით მოსახდენს…
თამრი, რა გვჭირს ნეტავი, თამრი, ხომ არ ვბერდებით?
ზოგჯერ ვერ გაგვიგია, ასე რა გვაგულისებს,
აღარც გვეთუმცავება, აღარც გვემაგრამება.
ეპიზოდურ როლში ვართ, მივეჩვიეთ კულისებს, თამაშდება სცენაზე შვილიშვილთა დრამები.
ქარმა წარმავლობისა ასე როგორ დაბერა,
ვინმე უცხო თუ გვიცქერს, დაძაბულნი ვიცინით.
თანატოლნი გვხვდებიან, ვამბობთ, “რამ დააბერა”,
და ვინ იცის, ასევე იძახიან ისინიც.
მეგობრები მიდიან, ყოფა შემოგვატოვეს,
დატირება - ჩვენ გვიწევს, გზად ყვავილთა დაგება…
თამრი, როგორ გავუძლოთ ამ დარდს, ამ სიმარტოვეს,
ვამბობთ ნაღვლიანები, “ჩვენი ჯერიც დადგება”!
მეგობარო სიყმისა, შენი დარდი აქა მდევს,
მწერ, “თუ სადმე სენია, სულ მე შემომესია”…
თავს მიხედე, იცოდე, თანამდევო აქამდე,
კარგად უნდა დავბერდეთ, დღეგრძელობის წესია!
3. 2. თამარ, დამძიმებულან ლესები სააქაო...
რენუარი. 2024-05-04 16:43:56
მეუღლე გარდამეცვალა, ლექსებიც დარდმა დაამძიმა,,,
2. თამარ, დამძიმებულან ლესები სააქაო...
რენუარი. 2024-05-04 16:43:56
მეუღლე გარდამეცვალა, ლექსებიც დარდმა დაამძიმა,,,
2. თამარ, დამძიმებულან ლესები სააქაო...
თამარ, დამძიმებულან ლესები სააქაო...
1. ყველა ცხოვრებაში პოეტი იქნებით
მე ვიცი ყველა ცხოვრებაში პოეტი იქნებით
მე ვიცი
|
|
| მონაცემები არ არის |
|
|
