რობერტ ფროსტი - აურჩეველი გზა

გზები იყოფოდა შემოდგომის ტევრში,
გავლა მომიწევდა ერთი გეზის ეჯის,
მარტოკაცი პირველ გზას ვიკვლევდი მზერით
და დავლანდე ქვევით ქედის წანაშვერი,
განაკიდის მიღმა ეშვებოდა ქეჯი.

ავირჩიე სხვა გზა, იმგვარივე ეშხის,
მგონი, მიმიზიდა მეტი სიხასხასით,
დაეფარა ბალახს, მოკრიალეს ლეშხით,
მსურდა დამემჩნია ნაკვალევი ფეხის,
ეს მეორეც იყო პირველი გზის მსგავსი.

ერთნაირი ჩანდა ორივე გზა დილით,
ფეხდაუდგამ ფოთლით მოფენილი ჯერაც,
პირველი გზით, ალბათ, სამერმისოდ ვივლი,
თუკი მისკენ მავალს დავადექი ბილიკს,
თუმც აქ დაბრუნების რაღაც არა მჯერა.

მოვუყვები ამბავს ოხვრითა და ხვნეშით,
როს სიბერის ტვირთი დარდად დახვავდება,
იყოფოდა გზები უღრანში და გეშით
გავუყევი ნაკლებ თელილ გზაწვრილს ტყეში
და ამაში იყო მთელი განსხვავება.

26 მაისი, 2024 წ.


Robert Frost - THE ROAD NOT TAKEN

Two roads diverged in a yellow wood
And sorry I could not travel both
And be one traveler, long I stood
And looked down one as far as I could
To where it bent in the undergrowth

Then took the other, as just as fair,
And having perhaps the better claim
Because it was grassy and wanted wear
Though as for that the passing there
Had worn them really about the same

And both that morning equally lay
In leaves no step had trodden black.
Oh, I kept the first for another day!
Yet knowing how way leads on to way,
I doubted if I should ever come back.

I shall be telling this with a sigh
Somewhere ages and ages hence:
Two roads diverged in a wood, and I—
I took the one less traveled by,
And that has made all the difference.