ჩვენს მეგობრობას,
ვფიქრობდი ერთხელ,
რომ ყვავილისას მივცემდი სახელს,
თვალწინ ასობით ყვავილი მედგა
შესადარებლად, რომ გამებედა.

ვერ იქნებოდა ის ალბათ  მინდვრის,
ზაფხულთან ერთად ჭკნობით რომ მიდის,
ვერც დიადემით მოსილი ვარდი,
მესაიდუმლე ეკალთა დარდის.

ვერც ის,  რომელსაც აქვს პრეტენზია,
ნადაგ-ჰავის, ვთქვათ ჰორტენზია,
მერე უარვყავ იასამანი,
ეზოს კართან რომ უდგას სამანი.

ის შეედრება ქოთნისას, ალბათ,
განთიადებს რომ ფანჯრიდან ლანდავს.
ფესვმინდობილი ერთ მუჭა მიწას,
ჭკნობისგან ჩვენი ნება რომ იცავს.