რაც მე მიყვარდა, არ ყოფილა, რაც მე მიყვარდა,
მიწაზე ღრმად, რომ დასობილა ჩვენი არსობის
ტყვიები, მერე მათ ხვრელებში ვთესეთ გალუსი.
უკვე ძალიან გვიანაა, ნუღარ მოელი იმათ ავსებას.

საშემოდგომოდ ხორბალი გვაქვს მოსაკრეფი და
არაყი დასაყენებელი ხორკლის ქვაბებში,
ქვითავსებული მუცლებით რომ ამოპირქვავდნენ
და ხელს გიშლიან მოამთავრო საქმე იქამდე,
მირქმა, რომ ქვია. და გესხმევა ტანთ ცხელი რვალი,
სხვანაირად ვერ განიწმინდე ხორცის ლაქები.
მწვანე ლაქები შავად იქცა, ლაქები კაკლის,
კაკლები, შენი ფართო ხელისგულზე ნადები.

სარკეს ჩახედე, აი, უკვე რამხელა გახდი!
რომც არ გეჭამა და არ გესვა ცხარე ჰაფეზის
ვარდი, არასდროს ინატრებდი ყოფნას ასეთად,
ახლა მრიცხველთან დიდი რიცხვის ამოსაწერად
რომ ჩამომდგარხარ და თან გახლავს სქელი რვეული
შენი ლექსების და თმა უკან გადაწეული,
რომელსაც თითით ეალერსები.

ცრეც ამ ფურცლებს და დღის სინათლეს რა დაანახებს
ნესტიან გულფსკრულს, რომ არ იცის ქვეყნად არავინ,
თუ რა გქონდა ან რა არ გქონდა მანდ დასამალი,
შენი ოცნების ანაკონდა, როგორ გახრჩობდა
და მისი ხათრით არ წახვედი სოფლის ჩარჩოდან.
იმყოფე მწირი მოსავალი, მწირი სარჩო და

სანოვაგედ კი გაიხადე ფიქრი ყოველღამ.

ძილისწინ უთვლი ხოლმე ბრუნებს ფიქრის აკრობატს,
დარწმუნებულიც კი იყავი - არ დაგტოვებდა,
მაგრამ არასდროს დაგიკარგავს იმის მზადყოფნა,
რომ ღამით ერთხელ შეიძლება იმდენად დათბეს,
საჭიროდ აღარ იგრძნოს თავი - სიზმრიდან გაქრეს,
მოგეშვას გულზე მოჭერილი რაც კი რამ გქონდა.

დილას ნათესებს გადაავლებ თვალს და ტანს წყალსაც,
განიბან სხეულს, შეიმოსავ, მერე მალიმალ
ჩაიცვამ ფეხზეც, შემოიჭერ თასმას განივად,
მამლის ყივილთან ერთად წახვალ, ეს გზა წაგიყვანს.