ბედნიერების საბურველს შემოისხამ დილით,
ერთგულ ბედაურს შემოაჯდები და გასწევ...
გასწევ ცხოვრების ჭაპანს
გამოსწევ.
თუმცა,
როცა ალური, ნავარდიდან თოხარიკზე , ჩორთზე და ბოლოს ნაბიჯზე გადავა...
როცა, გინდ ბრიტანული წმინდა ჯიშის გყავდეს და გინდ არაბული - წლები თავისას შვება, ნალიც ცვდება...
როცა, შენი საბურველი ჭუჭყისა და სინესტისგან მძიმდება
შენი მხრებიც ილევა- წლები, ღმერთმანი...
ხვდები რომ სჯობდა უსაბურველოდ და უბედაუროდ გევლო, ნელა, მშვიდად და შესვენებებით.
რადგან დანიშნულების ალაგები აღარ არსებობს
არც არასდროს არსებობდა
არც იარსებებს.
რაც არ უნდა მივუახლოვდეთ ერთმანეთს
ვერასდროს მივალთ ერთმანეთთანაც.
და ეს ნიღბები ისე აფუჭებს საქმეს...

-"მერე რა თუ არც გეცინება?!
დამადე თავი მხარზე და აქვითინდი რამდენიც გინდა!
აქვითინდი - არ დაგამადლი მხარს და ცრემლსახოცს.
არ დაგამადლი დროს და თბილ სიტყვებს.
არ დაგამადლი დასველებულ პერანგს
ჩახუტებისგან ჟანგბადდეფიციტს.."

-ჰა, ღვთისნიერო, ვინ ხარ მანდ რომ მიჩურჩულო...
ჩამოვქვეითდე ამ დაბეჩავებულისგან, მოგეყრდნო და ჩაგეხუტო,
თუნდაც უგარანტიოდ, რომ მოჩვეულს, მოშინაურებულსა და მონდობილს,
უცაბედად
საძირკველივით არ გამომეცლები.