"ბედი... ის არ წევს მშობელ მიწაში,
გულზე სხვა ქვეყნის მიწა აყრია...
თუკი იმქვეყნად შევხვდები შოთას,
ვეტყვი, თუ როგორ მიამაყნია"

როგორი ლაკონური და კარგი ახსნაა ,მთელი პოემის სათქმელს რომ ერთ სტროფში ატევთ უკვე დიდებულია,სწორედ მაგისთვის ომობდა შოთა სიტყვით რომ რწმენა ქონოდათ ქართველებს სადაც არ უნდა წასულიყვნენ და რა მიწაზეც არ უნდა დაედგათ ფეხი ის ქართული მჩქეფარე სისხლი მას მუდამ უნდა წაჰყოლოდა თან.მთელი შოთასეული პოემა გაპიროვნებად რომ ვაქციოთ ვიტყვით ალბათ რომ ;
მიწამ შეჭამა ტარიელ მაგრამ სხვა იყო ბრალია,
ტარიელის წილ  სიცოცხელ წუთში სამოცი წამია,
ვერას უბედავს ქაჯეთი ციხე მალული ხეობით,
თუ გსურს მისებრი ფარ-ხმალი უნდა ეჯიბრო ზნეობით,
არა მსურს ჩემი ამბობა დაგვჩემდეს პირთან ჯვარია,
სადაც სჯულს ერგო ზნეობა იქ განშორება წამი,
თურმე ტარიელს ავ ზრახვას ვერ აპარებდა ურჯულო,
და მისმა ხმალმა ბერვი და მკვდარად დატოვა უსულოდ...