ვინ მოიგონა მორალური ისტორიები,
რომ თითქოს ღმერთმა
გადაწყვიტა სამყაროს შექმნა
და
აირჩია ადამიანი?
* * *
დილაობით გაღვიძებას ჩაიდნის ხმით ამცნობ სამყაროს,
დაორთქლილ სახლში
ოხშივარი მარტო იმ ერთ ჩაიდანს ასდის.
არც ერთი წამით
ოხშივარი არ ასდის ოთახს,
წიგნებს
ან
ცივ ტუჩს,
რომელსაც მხოლოდ მეორეზე მიკრულს ლანდავდი.
რა სამყაროა, იტევს დენს და მეტაფიზიკას
და
სიღრმეებში ჩასვლის დღიდან
აინტერესებს
მერამდენე ჭიქა ყავას სვამს შენი ღმერთი.
ისევ იმ სიგარეტს ეწევი,
სხვას არ იკადრებ,
ჭეშმარიტი ღმერთივით -
ღმერთებს არაფერი ეშლებათ
და
თუ შეეშალათ - სურვილები.
შენი „მინდაც” ემსგავსება
იმ ღმერთის სურვილს,
ბავშვობაში ბაყაყს რომ კლავდა.
ბავშვობაში ორივე მოუქნელი ყოფილხართ
და
ამიტომ რჩებოდით ხოლმე მიწაზე,
როცა
მეგობრები ხიდან ხეზე იწყებდნენ ცოცვას.
გაიზარდეთ და ვერ მიიღეთ აზრი, რომ  ღმერთი ღმერთმა შექმნა
და
ეგოიზმმაც თავისი ქნა -
ნეკნს ვერ დათმობდით ქალის გულისთვის (
ან სხეულისთვის,
ცივი ტუჩისთვის).
თუმცა ღმერთი მიწაზე იდგა,
მაინც მუდამ იტყავებდა შრამიან მუხლებს.
ამიტომ ახლა ურჩევნია ცაში ლივლივი  - ბავშვობის ტრავმა.
(და შენ სადღა ხარ?)