ნუ დამაბრალებ ორგულობას, რადგანაც ვფიცავ,
ყველა ავხორცი გრძნობა მახლდა, ღალატის გარდა.
თუ ვეღარ იგრძნობ მტანჯველ გრძნობას,  ახლაც , რომ ვიცავ
და როგორ ვიწვი , ჩამონგრეულ ოთახის კართან.

რა უნდა შევძლო , უბადრუკი მიზნების ზვავში?
თუ კი უმთავრესს  გაეცალა, კდემა და ფერი...
ტირილს ვერ იგრძნობ , ამოხეთქილ ყვირილის ხმაში
და მეც დამტვრეულ ხერხემალზე მენგრევა  ჭერი .

იყოს ზმანება, ვერ გავუგე  ამა ქვეყნიურს ...
როგორც მთქნარება, მორეული შუაღამის ტეხვით
და თუ დუმილსაც შეუძლია შეპაექრება,
არცერთი სიტყვით ჩემს ტრაგიკულ ცხოვრებას გეტყვით.
 
ზაზა მესხი
12.08.2025