მარიამ, შველივით კოხტა და ნაზი ხარ,
გვიღიმი, იღერებ ყელს...
დავითის მიწაზე ამაყად დავდივარ,
ვფიცავარ დიდგორის ველს.

მეგობარს, - რომელმაც არ იცის ღალატი,
ვიხუტებთ გულში... და გზებს
გვინათებს მზე - მთვარე... გვძულს შური, კამათი,
ვუმღერით მამულის მზეს.

მიზიდავს ბიჭად - კაცს ლამაზის დალალი,
ვლოცავ მის მანდილს და ერს...
გული კი ბავშვივით წრფელი და ალალი
მკერდქვეშ კვლავ სიამით ძგერს.

2025