მიხეილ ლერმონტოვი - ფრიალო

ღამეს ათევდა ღრუბელი ქარვის
ფართო გულმკერდზე ვეება ტინის,
გამოიღვიძა რიჟრაჟის ბინდში, 
გაინავარდა ლაჟვარდში ქარით;

მაგრამ დატოვა ნაკვალი ნესტის
ძველ კლდის ნაპრალში. მარტოკა მდგომი
ღრმად ჩაძირული ფიქრებში, მგლოვი,
კლდე უდაბნოში ხმადაბლა კვნესის.

22 ოქტომბერი, 2025 წ.


Михаил Лермонтов - Утёс

Ночевала тучка золотая
На груди утеса-великана;
Утром в путь она умчалась рано,
По лазури весело играя;

Но остался влажный след в морщине
Старого утеса. Одиноко
Он стоит, задумался глубоко,
И тихонько плачет он в пустыне.