ყველაფერს გასდის ვადა და ყავლი,
ბერდება სახლი, შენიც და სხვისიც.
და მაინც იქით გიჭირავს თვალი,
რაც შენზე უკეთ არავინ იცის...
არ ბერდებიან გრძნობები მხოლოდ,
გულს ფოთლებივით  სწყდებიან ჩუმად.
წაიღებს ქარი იმ ბოლო ფოთოლს,
ასრულებს ასე  ჟამთასვლის სურათს.
გზაც უბრუნდება სათავეს, საწყისს,
დრო იყო, ერქვა უბრალო შუკა.
გზაც მგზავრია და თავის თავს აცლის,
რომ მოიხედოს ცოტა ხნით უკან...
გავა ეს წელიც, კარგიც და ცუდიც.
და ჩაბარდება ხსოვნის სქოლიოს.
დრო სადღაც მიდის წამოცმულ "ჰუდით",
იქნებ, მეც თანვე წამიყოლიოს...