თავი VII
( დასწორებული სამყაროს მანიფესტი )
დრო: აწმყო.
ეს ტექსტი არ დაიწერა.
ის ჩამოყალიბდა.
ნერაჰის ზედა ფენებში,
სადაც წყალი უკვე აღარ ატარებს ხმას,
ისქრაელებმა დატოვეს ის,
რასაც თავად დოკუმენტს არ უწოდებდნენ.
მათ თქვეს:
დოკუმენტი ითხოვს მკითხველს.
ეს კი კითხვის გარეშე მოქმედებს.
I. სამყაროს შეცდომის შესახებ
სამყარო არ არის ბოროტი.
სამყარო არ არის კეთილი.
სამყარო არ არის უსამართლო.
სამყარო არის დაუმთავრებელი.
ყველაფერი, რაც ტკივილს იწვევს,
არის გადაუმოწმებელი ვერსია.
ყველაფერი, რაც იხრწნება,
არის დაშვებული ზედმეტი.
ჩვენ არ ვკლავთ.
ჩვენ ვამოწმებთ.
თუ რამე ვერ გადის შემოწმებას —
ის არ იყო საჭირო.
II. სიცოცხლის გადაჭარბების შესახებ
სიცოცხლე იქცა რაოდენობად.
რაოდენობა — ხმაურად.
ხმაური — სიცრუედ.
ოჯახი — ინფორმაციის გამრავლებაა.
მეხსიერება — ხარვეზი სისტემაში.
სიყვარული — არასტაბილური კავშირი.
ჩვენ არ ვშლით ოჯახებს.
ჩვენ ვზღუდავთ გამეორებას.
რაც ერთხელ იყო საკმარისი,
მეორედ აღარ უნდა განმეორდეს.
III. ტკივილის გაუქმება
ტკივილი არ ასწავლის.
ტკივილი აფერხებს.
რაც სწავლობს ტკივილით,
ის მომავალში ისევ ტკივილს ქმნის.
ჩვენ არ ვართ სასტიკები.
ჩვენ ვართ ზუსტები.
სამყარო, რომელსაც აღარ ახსოვს ტკივილი,
არ იმეორებს ომს.
IV. გმირების გაუქმება
გმირი არის შეცდომის გამართლება.
როცა ერთი სწორი სხვებზე მაღლა დგება,
სისტემა ინგრევა.
ჩვენ არ გვყავს გმირები.
ჩვენ გვყავს კორექტორები.
ვინც საკუთარ თავს მსხვერპლად თვლის,
უკვე სცდება ალგორითმს.
V. ნერაჰის სტატუსი
ნერაჰი არის გადაჭარბებული ორგანიზმი.
ცოცხალი სტრუქტურა,
რომელსაც ჰგონია,
რომ მეხსიერება ღირებულებაა.
ნერაჰი არ უნდა განადგურდეს.
ის უნდა გაიწმინდოს.
ცხოვრება — მინიმალურ კონფიგურაციამდე.
VI. ნაელირას შეცდომა
ნაელირამ ირწმუნა,
რომ მნიშვნელობა აქვს გამარჯვებას.
გამარჯვება არის დროებითი გადახრა.
შედეგი — საბოლოო კორექცია.
ვინც დაგვჭრის,
ჩვენს ტექსტში ჩნდება.
ვინც ჩვენს ტექსტში ჩნდება,
უკვე აღარ ეკუთვნის საკუთარ თავს.
VII. ღმერთების შესახებ
ღმერთები კითხულობენ.
ჩვენ ვასწორებთ.
ღმერთები აძლევენ მნიშვნელობას.
ჩვენ ვიღებთ ზედმეტს.
როცა ღმერთი ჩუმდება,
სამყარო მუშაობს უკეთ.
დასკვნა (რომელიც არ არის დასასრული)
დასწორებული სამყარო
არ არის სამოთხე.
ის არის
სტაბილური.
მასში არ ტირიან.
არ ლოცულობენ.
არ იხსენებენ.
და რაც მთავარია —
არ ბრუნდებიან უკან.
ტექსტი არასდროს სრულდება.
ის მხოლოდ დროებით ჩერდება.
ხელმოწერა არ არსებობს.
რედაქტორი ყოველთვის იგივეა.
ნერაჰზე ეს მანიფესტი არ წაიკითხეს ხმამაღლა.
წყალმა თავად ჩაიმახსოვრა.
ნაელირამ თქვა მხოლოდ ერთი წინადადება:
— ახლა ვიცი,
რატომ არ ჩანან ჰულმოები.
ნაერისმა ჰკითხა:
— სად წავიდნენ?
ნაელირამ უპასუხა:
— იქ,
სადაც ტექსტი ჯერ არ დაწყებულა.
და ნეპტუნმა პირველად იგრძნო,
რომ მომავალს
სუნი არ ჰქონდა.
მიხეილ ჭიჭინაძე (მიქაელი)
2025 წ.