თავი X
( ზაჰრ-მორენი — დინება, რომელიც ძალით გახდა კანონი )
დრო: წარსული.
ეს იყო დრო, როცა მარგა ჯერ კიდევ ენდობოდა ძალას. როცა დინება ფიქრობდა, რომ სიმტკიცე შეიძლება გადარჩენა ყოფილიყო.
იმ დროს, სანამ ნაელირას სახელი ჯერ არ არსებობდა, სანამ ლიდერი წყალში ჩუმად ლაპარაკობდა, მარგილებს ჰყავდათ ზაჰრ-მორენი.
ის არ მოვიდა. ის დარჩა.
და დარჩენა, ნერაჰზე, ხშირად უფრო სასტიკია, ვიდრე შემოსევა.
ზაჰრ-მორენი არ აცხადებდა თავს ბელადად. მისი მმართველობა დაიწყო მაშინ, როცა მარგილებმა შენიშნეს, რომ დინება მის გვერდით სხვანაირად იქცეოდა. წყალი იქ მძიმე ხდებოდა. ხმები გვიან აღწევდა. მარგა იჭედებოდა, როგორც ფიქრი, რომელსაც გამოსავალი აღარ აქვს.
— წესრიგი არ იბადება, ის აიძულებს, — ეს არ იყო მისი სიტყვები. ეს იყო ეფექტი, რომელსაც მისი არსებობა ტოვებდა.
ზაჰრ-მორენი მარგილების შიგნით ცხოვრობდა, მაგრამ არასდროს იყო მათთან ერთად. ის უყურებდა კოლექტივს, როგორც მასალას. დინებას — როგორც იარაღს. მეხსიერებას — როგორც რესურსს, რომელიც შეიძლებოდა გადამუშავებულიყო.
პირველად, როცა მან დინების გატეხვა გამოიყენა, მარგილები ვერ მიხვდნენ, რა მოხდა. არავინ მოკვდა. არავინ დაიჭრა. უბრალოდ ერთ დინებას აღარ ჰქონდა მიზანი. წყალი მოძრაობდა, მაგრამ აღარ იცოდა — რატომ.
და ეს იყო ნამდვილი ტერორი.
ზაჰრ-მორენი არ სჯიდა ინდივიდებს. ის სჯიდა კავშირს. ერთის ტკივილი ყველას ეცემოდა, როგორც ჩუმი ტალღა. და მარგილებმა ისწავლეს, რომ ტკივილი შეიძლება იყოს უხილავი, მაგრამ ყველგანმყოფი.
მისი ხმა არასდროს ამაღლებულა. ის არ გასცემდა ბრძანებას. ის ჩნდებოდა აზრებში. და როცა მარგილი საკუთარ ფიქრს იჭერდა, ვერ ხვდებოდა — ეს სურვილი იყო თუ დავალება.
ასე მუშაობდა ხმოვანი დამორჩილება. არა როგორც ბრძანება, არამედ როგორც ჩვევა. როგორც ტალღა, რომელიც ერთხელ შეგეხო და მერე ყოველთვის გიცნობს.
წლები იძირებოდა. მარგილები აღარ ითვლიდნენ დროს. დაბადებები მოდიოდა, მაგრამ არ ნიშნავდა დასაწყისს. სიკვდილი მიდიოდა, მაგრამ არ ნიშნავდა დასასრულს. ეს იყო დროის ჩაძირვა — მდგომარეობა, სადაც არსებობა აღარ მოძრაობს, უბრალოდ გრძელდება.
და იყო ტონელი.
ΘONEL არ ინახებოდა. ის არ ეკიდა ზაჰრ-მორენის ხელზე. ის ჩნდებოდა მაშინ, როცა კოლექტიური მეხსიერება ზედმეტად წინააღმდეგობას აჩვენებდა.
ტონელი არ კლავდა. ის ტოვებდა სხეულს ცოცხალს, მაგრამ აცლიდა მას იმას, რაც მარგილს მარგილად აქცევდა.
დაზარალებულები დადიოდნენ ნერაჰზე, უყურებდნენ სხვებს, ისმენდნენ დინებას, მაგრამ ვერ ერთვებოდნენ. ისინი იყვნენ ცოცხალი მოწმობა, რომ კავშირი შეიძლება დაიკარგოს სხეულის დაკარგვის გარეშე.
და შიში გახდა სისტემა.
ზაჰრ-მორენი მარგილებს არ სძულდათ. სიძულვილი ზედმეტ ემოციას მოითხოვს. მათ ეშინოდათ, რომ ერთ დღეს საკუთარ თავშიც იგრძნობდნენ იმ სიცარიელეს, რომელიც ტონელის შემდეგ რჩებოდა.
მაგრამ ყოველი დინება, რომელიც ძალით იქცევა კანონად, ერთ დღეს ხვდება: მარგა ყველაფერს იმახსოვრებს.
და სწორედ მაშინ, როცა შიშმა ზედმეტად დაიმძიმა წყალი, როცა კოლექტიურმა თანხმობამ ბზარები დაიწყო, ნერაჰის სიღრმეში ჩუმად გაჩნდა სხვა ტალღა.
არა როგორც პასუხი. არამედ როგორც ალტერნატივა.
და ამ ტალღას ჯერ სახელი არ ჰქონდა.
ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე (მიქაელი)
2025 წ.