თავი XI
( ნაელირა — დინება, რომელიც არ აიძულებს )
დრო: წარსული.
ნაელირა არ გამოჩენილა. ის არ შემოვიდა. ის გაიხსნა.
ნერაჰის სიღრმეში ერთ დღეს წყალი სხვანაირად დაიძრა — არა უფრო სწრაფად, არა უფრო ძლიერად, არამედ ისე, როგორც ფიქრი, რომელიც პირველად ბედავს საკუთარ თავს.
ზაჰრ-მორენმა ეს მაშინ იგრძნო, როცა დინებამ მას აღარ უპასუხა მაშინვე.
— დაგვიანდი, — თქვა მან ჩუმად. წყალმა არ უარყო. მაგრამ არც დაემორჩილა.
და ეს იყო ახალი.
ნაელირა არ ატარებდა ძალას. ძალა არ იდგა მის წინ. ის მოდიოდა მის უკან, როგორც შედეგი, არა როგორც იძულება.
ზაჰრ-მორენმა პირველად დაინახა იგი არა თვალით, არამედ წყვეტით.
— შენ არ ხარ ნაწილი, — თქვა მან. — და არც წინააღმდეგობა, — უპასუხა ნაელირამ. მისი ხმა არ იძირებოდა, ის არ ეჩვეოდა. ის უბრალოდ რჩებოდა.
— ყველა დინება ან ერთდება, ან იშლება. შუა არ არსებობს, — თქვა ზაჰრ-მორენმა.
— არსებობს პაუზა, — თქვა ნაელირამ. — და შენ გეშინია მისი.
ზაჰრ-მორენის თვალებში სპირალები შეიკუმშა. არა ბრაზით. გაღიზიანებით.
— პაუზა ქაოსია. მე გადავარჩინე ისინი ქაოსისგან.
— არა, — უპასუხა ნაელირამ. — შენ გადაარჩინე ისინი არჩევანისგან.
წყალი მათ შორის დაიძაბა. არა როგორც ბრძოლა, არამედ როგორც ორი განსხვავებული აზრი, რომლებიც ერთ წინადადებაში ვერ ეტეოდა.
— ისინი სუსტები იყვნენ, — თქვა ზაჰრ-მორენმა. — კოლექტივი ვერ გადარჩება, თუ ყველა საკუთარ ჩრდილს დაიცავს.
— კოლექტივი კვდება, — თქვა ნაელირამ, — როცა არც ერთ ჩრდილს აღარ აქვს უფლება არსებობის.
— მე მათი ტკივილი ავიღე საკუთარ თავზე! — პირველად ხმამაღლა თქვა ზაჰრ-მორენმა. წყალი გარშემო ჩაჩუმდა.
— არა, — ჩუმად უპასუხა ნაელირამ. — შენ ტკივილი მათ შორის გაანაწილე, რომ არც ერთს არ ჰქონოდა საკმარისი, რომ წინააღმდეგობა გაებედა.
პირველად, ზაჰრ-მორენმა იგრძნო, რომ სიტყვები ვერ მართავდა სივრცეს.
— შენ გინდა მათი დაშლა, — თქვა მან. — ინდივიდებად ქცევა. ეს დასასრულია.
— არა, — თქვა ნაელირამ. — მე მინდა, რომ კოლექტივი იყოს არჩევანი, არა ვალდებულება.
— და თუ ისინი დაგტოვებენ? — ჰკითხა ზაჰრ-მორენმა. — თუ შენს დინებას აღარ აირჩევენ?
ნაელირამ შეხედა მას. არა როგორც მტერს. არა როგორც ტირანს. არამედ როგორც არსებობას, რომელმაც საკუთარი თავი ძალაში დამალა.
— მაშინ ისინი მაინც იქნებიან ცოცხლები, — თქვა მან.
ზაჰრ-მორენი გაჩუმდა. ეს არ იყო სტრატეგიული სიჩუმე. ეს იყო პირველად ნამდვილი.
— შენ არ გესმის, — თქვა ბოლოს. — თუ მე დავკარგე კონტროლი, ყველაფერი დაიშლება.
— არა, — უპასუხა ნაელირამ. — შენ დაკარგავ მნიშვნელობას. და ეს ყველაზე ძნელია.
წყალი შეირხა. დინებებმა დაიწყეს ერთმანეთის მოსმენა. პირველად, მარგილებმა იგრძნეს, რომ მათში აზრი მოძრაობდა შიშის გარეშე.
ზაჰრ-მორენმა იგრძნო, რომ ტონელი შიგნით იძროდა. მდგომარეობა ეძებდა გამოყენებას.
— შენ არ შეგიძლია ჩემი შეცვლა, — თქვა მან. — მე ვარ ეს სისტემა.
— არა, — თქვა ნაელირამ. — შენ ხარ მისი შედეგი. და შედეგები იცვლება.
და ნერაჰმა დაინახა: ორი დინება იდგა ერთმანეთის წინ.
ერთი — რომელიც მართავდა შიშით.
მეორე — რომელიც არსებობდა ნდობით.
და ზღვა, რომელმაც ყველაფერი ნახა, ჯერ კიდევ დუმდა.
ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე (მიქაელი)
2025 წ.