ჩვენ წინა ცხოვრება ერთად გვაქვს გავლილი,
სულები შევხვდით და დრომ აღარ დაიხანა,
ფეხმორთხმით ვისხედით ფარდაგზე ორნი და
ისე მშობლიური აღმოჩნდა ჩაიხანა.
გიცქერდი შავსა და უძირო თვალებში,
შენ ადრე უფლისწულს, სულ ადრე მეომარს,
მახსოვდა და მაინც ვცდილობდი აღდგენას,
კიდევ სად მენახე, ვიკრებდი მხნეობას.
იქ ჩაის სურნელი, მოსავდა გარემოს,
და აღმოსავლეთის დახტოდნენ ფერები,
თუ ადრე მიყვარდი, თუ ადრე გეტრფოდი,
რაღატომ გაგიშვი ერთბაშად ხელები?!
„დამიგვიანდაო, გძებნე და ვერ გპოვე“-
რომ წარმოვედგინე თვალებსაც ხუჭავდა,
შენ დედოფალიო, მე შენი მედროშე,
გელოდებოდიო გრძნობების ქუჩასთან....

თუ წინა ცხოვრება ერთად გვაქვს გავლილი,
თუ აქაც შევხვდით და ფიქრებმა დაიხანა,
მე ისევ მოვტყუვდი გრძნობების ცეცხლით და
დავრჩით კვლავ სიჩუმე, ჩაი და ჩაიხანა....