ე, ბიჭო…
რა გჭირს, ასე ჩუმად რომ დგახარ?
- არაფერი.
- არაფერი ყველაზე მძიმე სიტყვაა, ძმაო.
ე, ბიჭო…
გახსოვს ის ეზო? ბურთი რომ გვექცა ფანჯარაში
და მთელი უბანი ჩვენზე იცინოდა.
- მაშინ არ გვეშინოდა.
- მაშინ არც ვიფიქრებდით, რომ შიში
ასე ჩუმად შემოვიდოდა სახლში.
ე, ბიჭო…
დედაშენს თვალებში რომ უყურებ,
ხედავ როგორ გეკითხება -
„კარგად ხარ?“
და შენ ისევ ამბობ -
„კი.“
- აბა რა ვუთხრა?
- სიმართლე.
- სიმართლე რომ ძვირია?
ე, ბიჭო…
ქუჩა არავის პატიობს,
მაგრამ ყველას აძლევს შანსს
რომ არ დაეცე მეორედ
იმავე ადგილზე.
- და თუ ისევ დავეცი?
- მაშინ ამომხედე.
მე აქ ვარ.
ე, ბიჭო…
ჩვენი ჯიბეები ცარიელია,
მაგრამ სიტყვები ჯერ კიდევ გვაქვს.
- სიტყვებით რას ავაშენებთ?
- ჯერ საკუთარ თავს.
მერე - დანარჩენს.
ე, ბიჭო…
ნუ დაიჯერებ, რომ გვიანია.
ღამე უბრალოდ გრძელია.
დილა მაინც მოდის,
თუნდაც ნელა.
- და თუ არ მოვიდა?
- მაშინ ჩვენ გავხდებით დილა,
გესმის?
ე, ბიჭო…
არ ხარ მარტო.
უბრალოდ ხანდახან
უნდა თქვა -
„მეშინია.“
და მე გეტყვი -
„მეც.“
ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2026 წ.