ზამთრის ცივ დღეებს გამოვყევი დედამიწაზე,
დაბადებიდან ვისურვებდი ახლოს მყოლოდი,
იმაზე ადრე, ვიდრე შობა შემობრძანდება,
ვიდრე სულებში ამოწურავს ყველა მოლოდინს...
შორს ხარ, და მაინც ეს სიშორე უფრო ახლოა,
არ გამოდგება დრო და ჟამი ახლა ყალიბად,
შენი ხმის ტემბრი დაუვიწყარ ფერებს ინახავს,
დასავლეთის ქარს ჩასჩურჩულებს ერთი ცალი ხარ..
ახლა ღამეა, ძველ თბილისში სუფევს სიჩუმე,
მერე გარიჟრაჟს გადაუვლის ფერი დიდების,
მე არვინ მიცნობს  ასე ალბათ, სიღრმისეულად,
არც არავინ მგავს, ზუსტად ვიცი, დანამდვილებით...