(ცივი ძალის დაბადება)
წარსული დრო.
ფაელმორამ იცოდა: ვორამიტების მთავარსარდალი ვერ დაიბადება ბრძანებით. ის არ უნდა იყოს არჩეული — ის უნდა გახდეს აუცილებელი.
ნეპტუნის იმ ფენაში, სადაც წყალი აღარ მოძრაობდა, არამედ იწონიდა საკუთარ თავს, ფაელმორამ შეაჩერა დინება. არა ხელით. არა ძალით. მან უბრალოდ მოაშორა მიზეზი, რის გამოც დინება არსებობდა.
სიჩუმე ჩამოწვა. არა როგორც პაუზა — როგორც მდგომარეობა, რომელშიც ყველაფერი ზედმეტად მკაფიოა.
იქ შეიკრიბნენ ვორამიტები. ქვისმაგარი სხეულები, ბზარებში გაყინული ნათებით. არც ერთს არ ჰქონდა თვალი, მაგრამ ყველამ იგრძნო ერთი და იგივე: სივრცე ითხოვდა ფორმას.
ფაელმორამ აიღო ძალა, რომელიც არასდროს იყო ენერგია. ეს იყო ის მომენტი, როცა ძალა გადაწყვეტს, დარჩეს თუ არა მოძრაობად.
მან არ შექმნა სხეული. მან აიძულა სიჩუმე, გაეხსენებინა, როგორია სიმძიმე.
სიჩუმე დაიძაბა. გაყინა საკუთარი ცენტრი. და იქ, სიჩუმის წონაში, გამოჩნდა ფიგურა.
ის არ წამოდგა. ადგომა საჭირო არ იყო. ის უკვე იდგა — როგორც ფაქტი.
მისი სხეული — ქვა, რომელიც ყინულად გადაიქცა ძალის პიკში. მისი სუნთქვა — სივრცის შეკუმშვა. მისი ყოფნა — შეცდომების გაუქმება.
ვორამიტებმა არ დაიხიეს უკან. არც წინ წავიდნენ. მათი დუმილი შეიცვალა სიმკვრივით. ისინი მიხვდნენ: ეს იყო ის ადგილი, სადაც არმია აღარ იწყებოდა რაოდენობით.
ფაელმორამ მოიტანა ურო.
არა როგორც იარაღი — როგორც შედეგი. ეს ურო არ იყო ჩამოსხმული. ის გაიყინა იმ წამს, როცა ძალამ გადაწყვიტა, არ გასცდენოდა საკუთარ ზღვარს.
ურო თავად ირჩევდა დროს. თავად ცნობდა სიცრუის მოძრაობას. და როცა დაეშვებოდა, ქრებოდა არა სხეული, არამედ მიზეზი, რატომაც სხეული არსებობდა.
ფაელმორამ დადო ურო ფიგურის წინ. ურო არ დაელოდა ხელის შეხებას. მან იცნო ის, ვისაც ეკუთვნოდა.
და მაშინ ფაელმორამ მისცა სახელი.
არა ხმამაღლა. არა სიტყვებით. სახელი გაიყინა სივრცეში, როგორც მუდმივი ტემპერატურა.
THRÆM KOLDAR.
ცივი ძალის მატარებელი.
ამ სახელში არ იყო მოწოდება. არც მითითება. ეს იყო აღწერა, რომელიც აღარ შეიცვლებოდა.
ვორამიტებმა იგრძნეს სინქრონი. არავის მიუღია ბრძანება. მაგრამ არმია შეიკრა — როგორც ერთი სხეული, რომელსაც აღარ სჭირდებოდა აზრი, როდის უნდა ებრძოლა.
თრემ კოლდარმა არ გაიხედა. არ შეამოწმა საკუთარი ძალა. მის ირგვლივ დრომ დაიწყო დაშლა უმცირეს ფრაგმენტებად — არა ქაოსად, არამედ სისუფთავედ.
ფაელმორამ იცოდა: ეს სარდალი არ მართავდა. ის ანულირებდა ქაოსს.
და იყო ფასი.
სიჩუმის აბჯარი, რომელიც მის სხეულზე ჩამოყალიბდა, არ იცავდა მას სამყაროსგან — ის იცავდა სამყაროს მისგან. აბჯარი შთანთქავდა ზედმეტს: ხმას, ემოციას, სახელს.
და თრემ კოლდარმა, რომელმაც არც ერთხელ არ დაილაპარაკა, ნელა დაიწყო დავიწყება, ვინ იყო მანამდე.
ეს იყო საჭირო.
რადგან ვორამიტების მთავარსარდალს არ უნდა ახსოვდეს საკუთარი სახე. მას უნდა ახსოვდეს მხოლოდ ის, როდის უნდა შეწყდეს მოძრაობა.
ნეპტუნმა ჩაინიშნა ეს მომენტი თავის სიღრმეში: ზოგი არსება იბადება სიცოცხლისთვის. ზოგი — სიკვდილისთვის. და ზოგიც — იმისთვის, რომ გაგრძელება აღარ იყოს აუცილებელი.
ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2025 წ.