უდაბნო არასოდეს იწყება ჰორიზონტიდან.
იგი იწყება იმ ადგილიდან, სადაც ადამიანის უკანასკნელი ფიქრი წყურვილად გადაიქცევა.
ამბობენ, საჰარას ქარი ქვიშას დაატარებს. ეს მხოლოდ მათ უთქვამთ, ვისაც ქარის ენა არ ესმის. სინამდვილეში, ქარი არაფერს ატარებს. იგი მხოლოდ უსმენს. ქვიშა თავად მიდის იქ, სადაც ჯერ არავის უფიქრია.
იყო ღამე, რომელსაც მთვარე არ ჰქონდა. არა იმიტომ, რომ მთვარე ჩასულიყო, არამედ იმიტომ, რომ ცას საკუთარი სარკის დანახვის შეეშინდა.
იმ ღამით უდაბნომ პირველად ამოისუნთქა.
ამოსუნთქვამ ქვიშა არ ააფრიალა.
დრო გადაანაცვლა.
დილით, სადაც გუშინ დიუნა იდგა, მოხუცი იჯდა. მისი სახე იმდენად ძველი იყო, რომ ნაოჭებში პატარა ჩრდილები ცხოვრობდნენ. თვალები კი ისეთი მშვიდი ჰქონდა, თითქოს უკვე ენახა ის დღე, როდესაც მზე საკუთარ სინათლეს დაკრძალავდა.
უდაბნოში გზა არ არსებობს.
არსებობს მხოლოდ ის, რასაც გზა ერთხელ გაიხსენებს.
მოხუცი არც ელოდა ვინმეს და არც მარტო იყო. სიჩუმე მის გვერდით იჯდა, როგორც ყველაზე ერთგული მეგობარი.
მალე გამოჩნდა ახალგაზრდა მგზავრი.
იგი ქვიშას ისე ადგამდა ფეხს, თითქოს დედამიწისთვის ბოდიშს იხდიდა.
- რას ეძებ? - იკითხა მოხუცმა.
ახალგაზრდამ პასუხი ვერ გასცა.
ზოგი კითხვა იმდენად ძველია, რომ პასუხი ჯერ კიდევ არ დაბადებულა.
მოხუცმა ქვიშიდან ერთი მარცვალი აიღო და ხელისგულზე დაიდო.
- ხედავ?
- არაფერია.
მოხუცმა გაიღიმა.
- სწორედ ამიტომ ვერ ხედავ ყველაფერს.
ქვიშის მარცვალი უეცრად აირხა.
არა ქარისგან.
არა ხელის კანკალისგან.
არამედ იმიტომ, რომ ვიღაცამ სამყაროს მეორე ბოლოში პირველად წარმოთქვა სიტყვა „მაპატიე“.
იმ წამს ახალგაზრდამ იგრძნო, რომ მის გულში რაღაც დაიმსხვრა.
არა ტკივილით.
სიმართლით.
და მაშინ მიხვდა: უდაბნო ადგილი კი არ არის.
უდაბნო ის სიჩუმეა, რომელსაც ადამიანი მთელი სიცოცხლე საკუთარ თავში ატარებს და მხოლოდ ბოლოს აღმოაჩენს, რომ იქ ყოველთვის ვიღაც ელოდებოდა.
მოხუცმა თვალები დახუჭა.
- ახლა შეგიძლია წახვიდე.
- სად?
- იქ, სადაც შენი ჩრდილი პირველად მოგიტყუებს.
ახალგაზრდამ უკან მოიხედა.
კვალიც აღარ ჩანდა.
საჰარამ უკვე დაიმახსოვრა იგი.
და ყველაფერი, რასაც უდაბნო იმახსოვრებს, ერთ დღეს ადამიანად ბრუნდება.
ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2026 წ.