სოფლის ძველ ღობესთან ალუჩა იდგა, როგორც მიწის ჩუმი სიბრძნე. მისი ფესვები მიწაში ისე ჩადიოდა, თითქოს დედამიწის დავიწყებულ ფიქრებში თითებს აფათურებდა.
ერთ გაზაფხულს მოხუცმა მებაღემ ტყემლის ტოტი დაამყნო ალუჩაზე. ეს იყო ორი სიჩუმის შეხვედრა - ისეთი, როგორიც ზოგჯერ კაცსა და ქალს შორის ხდება, როცა სიტყვები ზედმეტი ხდება და მხოლოდ სიცოცხლე აგრძელებს საუბარს. ტოტი ნელა მიეკრო ღეროს, როგორც მთვარის შუქი წყლის ზედაპირს. მათ შორის გაჩენილი ნაპრალი კი დროთა განმავლობაში შეივსო და იქ ახალი სისხლი, ახალი წვენი, ახალი მომავალი ამოძრავდა.
ალუჩის ყვავილები იმ წელს განსაკუთრებით თეთრი იყო. ისინი ჰგავდნენ ცის მიერ მიწისთვის გამოგზავნილ წერილებს, რომელთა წაკითხვაც მხოლოდ ფუტკრებს შეეძლოთ.
ფანჯრიდან ვუყურებდი ამ ყველაფერს. ფანჯარა კი იმ დღეს ჩვეულებრივი მინა აღარ იყო - ის ორ სამყაროს შორის ჩასმული გამჭვირვალე მდინარე გახდა.
მაშინ მივხვდი: სიყვარული მხოლოდ შეხება არ არის. სიყვარული დამყნობას ჰგავს. როცა ერთი არსება საკუთარ სხეულში მეორესთვის ადგილს ტოვებს. როცა შენი ფესვები სხვის წყურვილს სვამენ. როცა ორი განსხვავებული წვენი ერთ ნაყოფში იკრიბება.
სოფელი საღამოს ბურუსში გაეხვია. ღობეები დაღლილ სტრიქონებს ჰგავდნენ, ტყემალი კი უკვე ალუჩის გულში ფრთხილად სუნთქავდა.
და ალუჩა იდგა.
როგორც წიგნი, რომელსაც ქარი კითხულობს.
როგორც საათი, რომელსაც დრო უსმენს.
როგორც სიბრძნე, რომელიც მხოლოდ ყვავილობისას ამბობს საკუთარ სახელს.
ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2026 წ.