(მესამე ხმა ნეპტუნზე)

დრო: აწმყო.
ხმა არ მოდის შორიდან.
ის არც უახლოვდება.
ის უბრალოდ ჩნდება —
როგორც მნიშვნელობა,
რომელსაც აქამდე არ ჰქონდა ადგილი.
ნერაჰი პირველია, ვინც რეაგირებს.
არა მოძრაობით.
არა სიგნალით.
გემი წამით ივიწყებს,
ვის ეკუთვნის.
კედლები არ იკუმშება —
ისინი ყურს უგდებენ.
იატაკი აღარ ატარებს ნაბიჯს.
ჰაერი წყლად არ იქცევა.
ყველაფერი ჩერდება იმ მდგომარეობაში,
რომელიც არავის აურჩევია.
— ეს ხმა… — ვამბობ მე,
და საკუთარ ხმას ვეღარ ვცნობ.
ის აღარ ბრუნდება ტალღად.
ნაერისი ერთიანად იძაბება.
მისი ყინულის ლოლოები პირველად
არ მოძრაობს წყლის რიტმით.
— ეს არ არის უცხო, — ამბობს ის.
— ეს არის შეუთავსებელი.
საიუ ჩემს მხარზე მკვეთრად იკუმშება.
მისი თვალები აღარ აფრთხილებს.
ის აკვირდება.
და სწორედ ეს არის ყველაზე ცუდი ნიშანი.
ხმა ისევ ჩნდება.
ახლა უკვე ფორმის გარეშე,
მაგრამ მიმართულებით.
ის არაფერს ითხოვს.
არ გვემუქრება.
არ გვესაუბრება.
ის გვიცნობს.
— ნაელირა, — ვამბობ ჩუმად.
— შენც გრძნობ, ხომ?
ნაელირა უკვე ჩვენს წინ დგას.
ის არც მოსულა.
არც გამოჩენილა.
მან უბრალოდ გადაწყვიტა,
რომ აქ უნდა ყოფილიყო.
— ეს არ არის ნეპტუნის ხმა, — ამბობს ის.
მისი ხმა წყალში რჩება,
მაგრამ წყალი აღარ პასუხობს.
სიჩუმე მძიმდება.
— მაშ ვისი? — ეკითხება ნაერისი.
ნაელირა მიყურებს.
დიდხანს.
— მისი, ვინც არ უნდა არსებობდეს,
მაგრამ უკვე არსებობს.
და სწორედ ამ წამს
მე ვხვდები:
ეს ხმა არ მოდის სივრციდან.
ის მოდის არჩევანიდან,
რომელიც ჯერ არ გაკეთებულა.
ჰაკურიო შორსაა.
მისი ნაბიჯი ახლა სხვა ზედაპირზეა.
მისი სიჩუმე აქ ვერ გვიცავს.
და პირველად,
ნეპტუნზე ვინმე არ ელოდება გმირს.
ხმა ახლა ჩემკენ იხრება.
არა სიტყვით.
შინაარსით.
მე ვგრძნობ,
რომ შემიძლია ვთქვა სიმართლე —
და ყველაფერი შეიცვლება.
და შემიძლია მოვიტყუო —
და ცვლილება გადაიდება.
— რას გეუბნება? — მკითხავს ნაერისი.
მისი ხმა მშვიდია,
მაგრამ წყალი მის შიგნით ირხევა.
მე ვხუჭავ თვალებს.
სიმართლე მარტივია.
ის ყოველთვის არის.
მაგრამ ნეპტუნზე
სიმართლე ხშირად კლავს იმას,
რაც ჯერ არ არის მზად.
— არაფერს, — ვამბობ ბოლოს.
— ჯერ არაფერს.
საიუ ჩემს ხელს ეხება.
ძალიან ნაზად.
ეს არ არის თანხმობა.
ეს არის შენახვა.
ნაელირა არაფერს ამბობს.
მაგრამ მისი აელ-მარა
ერთ წამს არსებობას უახლოვდება —
და ისევ ქრება.
— კარგად აირჩიე, — ამბობს ის ბოლოს.
— მაგრამ გახსოვდეს:
მესამე ხმა მეორედ აღარ ჩნდება
იგივე ფორმით.
ხმა ქრება.
არა იმიტომ, რომ წავიდა —
არამედ იმიტომ,
რომ ჩვენ გადავწყვიტეთ,
ჯერ არ გვეცნო.
ნერაჰი ნელა სუნთქვას უბრუნდება.
კედლები ისევ ჩვენი ხდება.
მაგრამ წყალი…
წყალი უკვე სხვა სიღრმეს იმახსოვრებს.
და მე ვიცი:
ეს არ იყო შეხვედრა.
ეს იყო გაფრთხილება.

ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2025 წ.